RSS

Dagelijks archief: 29 augustus 2010

LES FLAMINGANTS, SIRE

De sluizen spuiten.
De IJzer bloedt
Voor  vlag & Woord
Hun Zotte zorgen.

De overdracht
Het geeft hen macht
Had moeten zorgen
Voor de nood van morgen.

Bevoegdheid bij
Wees blij
Hoe kromgebogen de drieste
Driften om Meer.

Laten ze zich kisten?
Of zijn het gewoon rare tisten?
Als BDW zich maar niet laat doen
En voldoende denkt aan de poen.

Politics is sport
& da’s als alle topsport
uit evenwicht.
Hoewel…Top…

De enige toppen
Ach, Laat ze maar gaan
Hun lat is nat
Geef ze onafhankelijke polders.

Zelfs de waarheid
Wijkt voor hen.
Ik denk aan de diepte
De zwarte spiegel.

De tijd haalt ons in
Volg onze tranen over het glas.
Zalig zij die zich spiegelen
In hun gelijk aan de andere kant

Van de leeuw.
En bij dat alles
Past een lome geeuw
En diep van binnen een tere schreeuw.

De zwarte spiegel (de aarde en de maan vanuit de ruimte, veraf)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in poëzie, politics

 

Kennen

Kennen is in de eerste plaats verkennen. En toekennen van waarden, inzichten, termen.
Later wordt het een herkennen. Tenzij het gegeven veranderd is. Dan is het even wennen.

 
2 reacties

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in filosofie, taal

 

De Danneels-tapes

Een pedoseksueel slachtoffer verzocht om een gesprek met de overste van kardinaal Vangheluwe. Die overste is de paus maar die dook niet op. Wel kwam ex-kardinaal Danneels (waar het slachtoffer minstens de nieuwe kardinaal had verwacht).

Het slachtoffer nam de gesprekken op.  Daardoor konden een aantal publieke verklaringen getoetst worden op hun waarheidsgehalte. Wat blijkt? Ex-kardinalen houden er een eigen dikke Van Dale op na houden. Wanneer zij publiekelijk zeggen: “Echt nooit geprobeerd om zaak in doofpot te stoppen” dient men te lezen “Op basis van een interne SWOT-analyse en voor zover de klokkenluiders in stilte beierden, leek het me aangewezen de boze geesten in de fles te houden.”

Uit de gesprekken bleken nog straffe zaken. Zo suggereerde Danneels als oplossing voor dertien jaar pedoseksueel misbruik: “vergiffenis vragen en geven“. Nu wil ik best aan het katholicisme de verdienste meegeven dat ze een humanisering van de rechtspraak hebben ontwikkeld (voorbij het “oog om oog, tand om tand-principe”) maar vergeving voorstellen is duidelijk evenzeer inhumaan. Zijn woordvoerder antwoordde toen men hem wees op het onevenwicht tussen vergeven en 13 jaar verkrachting: “Ja, maar dat is nu eenmaal de pastorale benadering van de zaken. Daar moet u niets verkeerds achter zoeken.” Wel nee, meneer de woordvoerder, ik zoek daar niks verkeerds achter. Ik vind dat hier zeer open en bloot de basis van de kerkelijke hypocrisie en tweeslachtigheid bovendrijft. 1 fout kan je (mits akkoord van het slachtoffer) vergeven. Het willen wegsussen van een 13 jaar durende misdaad noemt men: medeplichtig zijn aan die misdaad. Het uit de wind zetten van een collega en geloofsgenoot mag nooit belangrijker zijn dan de fundamenten van een  roeping. Het leed – waar het katholieke geloof zo hoog mee oploopt – van een pedofilieslachtoffer kan onmogelijk minder gewicht in de schaal werpen dan de reputatie van een bisschop. De kerk gaat ervan uit dat de waarheid moet wijken voor het vermijden van het scandalum. Het individuele belang, ook dat van slachtoffers, zwicht voor het algemene belang. Danneels  gebruikt de vergiffenis, niet als een betuiging van spijt, maar als een middel om goedkoop weg te komen. Pervers. Vragen om vergiffenis (op zich een humane techniek om het leven na een misstap draaglijk te maken) moet gekoppeld zijn aan een straf (of berouw, zo u wil) n.l. het ontslag van Vangheluwe. Vangheluwe (en Danneels) menen dat de bisschop kan aanblijven na seksueel misbruik van een kind: zij tonen geen berouw, komen dus niet in aanmerking voor vergiffenis maar moeten beiden voor het gerecht gedaagd worden.

En daar wringt een ander schoentje. Minister De Clerck (CD&V) was er als de kippen bij om een nieuwe interne commissie te vragen. ‎”De Kerk moet intern verantwoordelijkheid blijven opnemen”. O ja? Ze hebben de kans gehad en de interne commissies hadden tot doel niks te lekken, de slachtoffers te sussen en de eigen priesters zo lang mogelijk uit de spotlights te houden. De Kerk  verdient geen derde kans. Dit lijkt sterk op perversie (akkoord, daar blinken sommigen binnen de Kerk in uit).

Wanneer een overheidsadministratie geconfronteerd wordt met corruptie en de boel toedekt i.p.v. de betrokkenen voor het gerecht te brengen of minstens een sanctie op te leggen, dan moet het gerecht de zaak overnemen. Of denkt de kerk als een onaanraakbare vierde macht te opereren?

Van een parlementaire onderzoekscommissie wil de minister vooralsnog niet weten. Het is nog te vroeg. Wanneer is het dan wel gepast? Als de zaak verjaard is?

Lees ook Het chagrijn van een kardinaal.

 
1 reactie

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in politiek, religie

 
  • Archief

  • augustus 2010
    M D W D V Z Z
    « jun   sep »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  •