RSS

De bisschop en het vlees

26 Apr

Een bisschop is de hoffelijkheid zelve, zalft en geeft zekerheid of troost aan duizenden parochianen  maar blijkt gedurende jaren een jonge knaap het hof te hebben gemaakt, tegen diens wil in. En van stalking kwam verkrachting. En dus zie je de columnisten her en der in de media en op blogs in hun pen kruipen om stelling in  te nemen. Pro of contra. Nu ja, pro vergeving van de bisschop of contra Vangheluwe, de pedoseksueel.

Je zou denken: het gerecht zal zijn gang wel gaan, maar de zaak zou wel eens verjaard kunnen zijn. Op zich redelijk absurd want tot op vandaag lijdt het slachtoffer. Monseigneurs pik prikte en de jongen die een veertiger is geworden bloedt aan zijn doornenkroon. Na jaren marteling (ongewenst contact) onderging hij decennia een psychische foltering. Telkens de bisschop lokaal of in de media de loftrompet toegezwaaid kreeg, verschrompelde het slachtoffer en huilde het gebroken kind in hem. Daarom dat oud-kardinaal Danneels erbij werd geroepen en die begreep dat de zaak te verrot was.

M.a.w. het slachtoffer eist genoegdoening, deels door de zaak in de openbaarheid te brengen, deels door te eisen dat de bisschop uit zijn functies ontslaan wordt. Dat is dus een verschil met de zaak Polanski. Deze filmregisseur voerde een jonge minderjarige meid dronken en ging met haar naar bed, ongetwijfeld gebruik makend van het sexappeal dat hij als opkomend regisseur had. De ouders van het meisje zagen dat niet zitten (roken ze geld of hadden ze strenge principes of vond de dochter dat ze echt misleid en misbruikt was, I don’t know) en zorgen ervoor dat de zaak vandaag nog steeds de media haalt. Polanski staat op het punt (na in de gevangenis te hebben  gezeten) uitgeleverd te worden aan de VS (zoals te lezen viel op BBC enkele dagen geleden). Ook al zegt het slachtoffer (nu zelf moeder) dat ze dit niet wil en dat voor haar de zaak gesloten is. Toch vervolgt de staat (de overheid, het gerecht) Polanski. In België eist het slachtoffer jaren na de feiten wel genoegdoening maar zegt de staat dat ze meer dan waarschijnlijk machteloos is. Begrijpe wie begrijpe kan.

Tijdens de eucharistievieringen (what’s in a name) werd begrip gevraagd voor de betrokken bisschop omdat iedereen wel fouten maakt en “hij werpe de eerste steen die zonder zonde is”. Daar word ik dus pissig om. Vooreerst leven wij al lang niet meer in een systeem waarbij men met modder of stenen werpt (de boulevardpers niet te na gesproken). Dus onderhuids insinueren de zondagspredikers dat er een of andere afrekening plaatsvindt, terwijl –en dat noemen we een democratische rechtsstaat als een van de pilaren van een beschavingscultuur- het de evidentie zelve is wanneer iemand een zware inbreuk pleegt op de vrijheid en persoonlijkheid van een ander, hij daar ook de gevolgen voor moet dragen. Ten tweede doen de predikers het af of het gaat om een accident de parcours en niemand heeft het recht kritiek te uiten want iedereen begaat wel eens foutjes. Nee dus, het gaat hier om een gedrag dat niet enkel schijnheilig en hypocriet is (moreel te verwerpen) maar ook strafrechterlijk werden zware fouten begaan. Fouten die niet begaan worden door 99% van de rest van de bevolking. Van vergeven kan dus geen sprake zijn! Maar ik vind het dus schandelijk dat men het waagt om bv. het te snel rijden of het sjoemelen met een btw-bonnetje (twee activiteiten die fout zijn en door meer dan de helft van de bevolking glimlachend door de vingers worden gezien) te vergelijken met de perverse vernedering van een koorknaapje door een volwassen man.

Pervers, het woord is eruit. En we zien in blogs en artikels vergelijkingen opduiken met Dutroux. Nee dus. Dutroux is geen pedofiel maar een psychopaat die bewust vernedert. Als extreme narcist is hij niet tot liefde in staat en gebruikt (of beter misbruikt) anderen om zichzelf in de picture te stellen, tot en met slaafse onderdanigheid. Dat kan je niet zeggen van Vangheluwe; de man kan liefhebben maar heeft een duistere, pervers autoritaire kant, aangezwengeld door seksuele driften jegens knaapjes; driften waaraan hij toegeeft en hem tot een arglistig schizoïde spel en persoonlijkheidsontwikkeling brengen. Want laat dat duidelijk zijn: Vangheluwe (in tegenstelling tot Dutroux of Fourniret) is geen monster maar heeft wel zichzelf dagelijks in de spiegel bekeken en leerde leven met een dubbele geaardheid en kweekte een gespleten tong. Hij trainde zich om publiekelijk verklaringen af te leggen waarbij het schaamrood van zijn pik tot zijn mijter moet gestegen zijn… zonder dat iemand het merkte.

Een pedofiel die tot de daad overgaat (een pedoseksueel) wil niet vernederen maar zijn seksuele lusten botvieren. De betrokkene zit in een zeer ambigue situatie (en beseft dat ook), n.l. enerzijds liefde en tederheid voor (het  lichaam van) dat knaapje, en anderzijds goed wetend dat men door de daad te stellen blijvend gaat kwetsen. Toch vindt men het eigen genot belangrijker. En daar maakt men zich schuldig. Aan een zwaar vergrijp.

Leuk is het niet om bij jezelf te beseffen dat je pedofiel bent. Vrij rondlopen als pedofiel in de maatschappij is enkel gepermitteerd als men geen betrekkingen heeft. Pedofiele porno is -denk ik- voor een aantal onder hen een manier om niet tot de daad over te gaan. De opnames (foto, video) zijn natuurlijk een gruwel want ze gebeuren met echte kinderen. Avatar, help de pedo’s door hen levensecht materiaal te geven….

Hamvraag: wat te doen met pedofilie en pedoseksuelen? Waarom mogen/kunnen die mensen zich niet outen én worden dan geholpen in het afremmen van hun driften? Voor een samenleving is het tijdig detecteren van mogelijke problematische persoonlijkheidsontwikkelingen zonder aan de betrokkenen een schuldgevoel te geven, véél efficiënter dan het met de vinger wijzen van door de natuur in het leven geroepen seksuele geaardheid en achteraf proberen de gebroken potten zo goed als mogelijk te lijmen. Ik pleit dus voor een meldpunt “pedofilie” voor pedofielen waarbij zij zichzelf outen in alle sereniteit en geheimhouding en onder medische en psychologische behandeling al of niet in een gesloten instelling geholpen worden.

Taboes en weggemoffelde daden: het blijven etters in onze samenleving. Stuk voor stuk het gevolg van eeuwen katholieke moraal, gezwaai met het vingertje en sluiten van de ogen en (vooral) de mond. Het is een horde die absoluut genomen moeten worden.

Ten slotte is er nog het celibaat. Leidt dit tot excessen? Niet noodzakelijk. Uren meditatie kunnen seksuele driften verdringen, dat leren ons bv. boeddhistische monniken.  Katholieke priesters staan echter in een ambigue situatie. Ze leven in de maatschappij (en niet in een klooster) maar ze mogen niet samenleven met een partner. Naargelang de aard van het beestje kan het dus wel eens moeilijk worden om niet te masturberen. Of te hunkeren naar een lichaam van vlees en bloed, een zachte huid, de geur van een ander menselijk wezen binnen snuffelafstand. Daar is niks mis mee, tenzij men het verbiedt. Weg dus met het celibaat voor wie het een te erge beproeving vindt.

En wat zou Jezus van dit alles vinden? Who cares. Met miljoenen hebben ze gedurende eeuwen uit naam van Jezus gesproken. Interpretaties en hineininterpretierungen alom. Ik heb geen behoefte te weten wat iemand die in een volstrekt andere maatschappelijke context leefde, zou zeggen over “zijn” kerk. Waarschijnlijk zou hij al lang geen lid meer zijn van een kerk. Via Facebook zouden we zijn opiniestukjes kunnen lezen. Of misschien ook niet. Who cares. Verstoppertje spelen achter teksten of uitspraken van anderen, om uiteindelijk alles bij het oude te laten en dus het eigen grote gelijk toch maar te stutten, ook al heeft de verrotting toegeslagen, veel meer dan dat zullen we niet te weten komen.

Daarmee deel ik de woorden van pdw nog niet wanneer hij zijn stukje eindigt. “Aan bisschop Vangheluwe: hang u op. Nu.” Akkoord, ik zou het zeker overwegen Vangheluwe zijnde. Maar beter is de man een eerlijk proces te geven. Dus laat het gerecht de zaak ontvankelijk verklaren. Verzamel echter alle reacties uit kerkelijke hoek die de zaak minimaliseren (tot en met de schuld leggen bij de jonge knaap die de bisschop verleid zou hebben en de daad jaren zonder morren, ja zelfs met plezier ondergaan, hebben- zie DS)  en timmer deze hypocriete gedachtekronkels aan de kerkpoorten met erboven de oproep: “Kerk zoekt geweten”.

Advertenties
 
4 reacties

Geplaatst door op 26 april 2010 in maatschappij, religie

 

4 Reacties op “De bisschop en het vlees

  1. Jo

    26 april 2010 at 4:04 pm

    Goed artikel, maar, je vergeet Danneels.
    Danneels, met de D van Dutroux, uit Kanegem weet van niks meer.
    Onder zijn bewind was alles mogelijk, de man van de doofpotten.
    Wie pakt er Danneels aan?? het lijkt erop dat hij, zoals altijd, de dans zal ontspringen!

     
  2. raf

    27 april 2010 at 12:56 pm

    Een zeer goed artikel over een moeilijk onderwerp!

     
  3. verbeeck sylvain

    23 mei 2010 at 8:42 am

    Zeer sterke analyse van een verdomde moeilijke situatie, maar de etter in de maatschappij enkel wijten aan de gevolgen van een katholieke moraal, lijkt mij wat te sterk en Jezus als “who cares” negeren, dat doe je ook niet met Gandhi of Buddha, of toch?

     
    • yilli

      23 mei 2010 at 9:51 am

      Beste,
      mijn opmerking m.b.t. Jezus (“who cares”) slaat niet op de daadkracht, de inzichten of de goede bedoelingen van Jezus. Hij droeg zijn hart op de juiste plaats. Maar later is hij een eigen leven gaan leiden (zie bv. Philip Pullman met “The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ” dat tot controverse leidt -http://www.youtube.com/watch?v=HQ3VcbAfd4w) en dus mijn “who cares” slaat op al die interpretaties die men geeft op situaties, “uit naam van Jezus”. Niemand kan weten wat de mening van Jezus (of van Gandhi of van Maarten Luther King) over een actueel probleem zou zijn. Velen voelen zich geroepen te doen alsof ze het denken verderzetten, maar al snel interpreteert men Jezus’ gedachten (die op zich reeds door Paulus en anderen werden neergepend) om uiteindelijk zichzelf gelijk te geven. Op zich kan dat boeiend zijn om de gedachten van iemand verder uit te werken (en er een draai aan te geven) maar dus mijn ‘”who cares” slaat op het feit dat het geen argument is om in een discussie te zeggen: Jezus zou dit of dat ervan denken. Niemand weet wat Jezus zou denken; niemand weet of Jezus vandaag een kerk zou oprichten, etc…
      De kerk is een lichaam met vele gezichten (van bevrijdingstheologen tot Opus Dei). Dus binnen de kerk alleen reeds zal men diverse meningen uiten en steeds “uit naam van Jezus” spreken. Nee, men spreekt uit eigen naam. Laat Jezus er buiten. Dat bedoelde ik.

      De katholieke moraal is gebaseerd op twee elementen: alle leven is het werk van de natuur (en dus van God). En dat dient geëerbiedigd te worden, want heilig. En anderzijds is wellust (genot) een gevaar, dus verdring de lusten. Bv. seksualiteit koppelen aan procreatie is een manier om seks om het plezier te weren.
      Uiteraard zijn er argumenten om wellust te weren. Er zijn immers mensen die verslaafd geraken (vaak omwille van een genetische gesteldheid waardoor ze aanleg hebben tot verslaving); er zijn de vele voorbeelden van gezinnen (huwelijken) die op de klippen lopen door overspel, etc. Maar het antwoord op deze problemen kan ook zijn: leer omgaan met je driften. Wijs op de gevaren, maar weer ze niet. En dat bedoel ik met de katholieke moraal. Het is een moraal van het ontvluchten van de problemen (i.p.v. ze te confronteren, zij het eventueel met hulp van anderen).
      De werkelijkheid is dat alles wat leeft op aarde wellust opzoekt. Genot is een drive voor alle dieren. En ja, dan moet je leren omgaan met de builen. Dus mijn pedagogisch project is er een waarbij ik met plezier in de appel van Eva bijt en probeer om te gaan met verleiding op zo’n manier dat ik anderen en mezelf niet kwets.
      Bovendien leidt de moraal die de kerk predikt, al heel snel en heel vaak tot hypocrisie. Alsof het gezegde: “Do as I say, don’t do as I do” van toepassing is.
      Asceet is hij die, oefent, niet hij die zich inhoudt.
      Ten slotte wil eerbied hebben voor de natuur niet zeggen dat we de logica die de kerk uitgedokterd heeft (en maar 1 interpretatie is van een ethiek die je op basis van de natuurwetten kan uitwerken) zomaar moeten aanvaarden. Doordat de kerk eeuwen lang verbood om zelfstandig te denken (gister werd Copernicus opnieuw begraven na eeuwen verketterd te zijn geweest door de kerk, idem voor Galilei) heeft ze de waarheid dikwijls verdrongen, omwille van de eigen gedachten en principes. En zoiets is niet enkel incorrect, het leidt ook tot uitwassen, een dubbele moraal en onnodige vetes.
      Let wel: ik ben helemaal niet blind voor de historisch emancipatorische aspecten van de kerk en de katholieke moraal. Het “oog om oog, tand om tand”-principe werd mede dankzij het katholicisme vervangen door een humanere beoordeling van conflicten waarbij begrip, vergeving en het streven naar vrede een centrale rol kregen. Een instelling als de kerk die zich baseerde op de humanistische visie (van Jezus) heeft zowel kruistochten, godsdienstoorlogen en heksenverbrandingen als ontwikkelingshulp, naastenliefde en vriendschap geoogst.
      Hopelijk heb ik hiermee een antwoord gegeven op uw opmerkingen.

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Archief

  • april 2010
    M D W D V Z Z
    « Mrt   Mei »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  •  
    %d bloggers liken dit: