RSS

Dagelijks archief: 6 april 2008

Migrant in eigen land

Historici waarschuwen ons steeds weer: ken je verleden vooraleer je in de toekomst te begeven.

Waarom? Het verleden is toch fundamenteel anders. Hadden de Romeinen een oliecrisis? Kon Keizer Karel onlinevirussen tegenhouden? Reed Napoleon 30 per uur voor een school?

Ja, in zekere zin wel.

En hebben ze het er goed vanaf gebracht? Niet echt. Dus waarom dan naar het verleden kijken als er geen benchmarkers te detecteren vallen.

Overigens, paradoxaal is dat historici zich in hun leefruimte omringd hebben met elementen uit een ver verleden. Totdat een fles wijn op tafel komt, dan blijkt ze van verleden jaar te zijn. Redelijk hedendaags, niet?

Maar soms moet je dus het verre verleden drinken wil je de toekomst smaakvol betreden.

Akkoord, er zijn altijd rijken en armen geweest. Maar soms was er (g)een middenklasse. Dat zijn degenen die nu reflexie uiten.

En de armen hebben quasi altijd gelijk als ze hun rampspoed aanklagen. En we voelen met hen mee. En we eisen dat ze structureel uit hun ellende gehaald worden.

En de vooruitgang van de minstbedeelden (maar vooral het ontstaan van numerieke grotere groepen in staat om geld te spenderen in de zich ontwikkelende economieën) leidt tot verarming van de West-Europese middenklasse.

Het antwoord van de post-yuppies luidt: opportuniteiten dienen opgezocht te worden en benut. Steeds weer.

L’histoire se répète.

En wat is het alternatief? Sowieso initiatief; ontwikkeling en ondernemerschap.

Op alle vlakken? Want als alles de hele tijd wijzigt, krijg je een uitfiltering, op darwiniaanse basis. En dat willen we niet, de dictatuur van een natuurlogica.

De helft van de bevolking in de meeste grote steden zal uit zogenaamde migranten bestaan. Zogenaamd, want ze zullen een boeiende mix betekenen van niet-Europese mensbeelden en een consumptiecultuur die voor een grote middengroep amusante momenten oplevert.

Hun sociale integratie zal bestaan uit het aanwenden van de talenten die opborrelen uit deze varianten.

Als we het moeilijk hebben met Waalse allochtonen die onze taal niet machtig zijn, dan staan we ronduit argwanig tegenover migranten en vluchtelingen. De behoefte paal en perk te stellen en te regulariseren bestiert de politieke arena waar binnen een aantal krijtlijnen gestreden wordt. De uitkomst is niet altijd voorspelbaar; de krijtlijnen zijn dat wel.

De integratie van diverse geloofsuitingen gaat een sociale integratie vooraf.

Jammer, denk ik dan. Want het aanboren van een weefsel dat gestoeld is op inhoudelijke dogma’s heeft aanvankelijk een versterking van dat weefsel tot gevolg. Terwijl integratie wil zeggen desatomisering van de eigen fijnmazige cultuur.

Het westers denken is dus grofmazig, maar ook elitair. Wie meer weet, kan meer doorzien. Wie veel doorziet, weet ook. En heeft kans op succes.

Allochtonen opnemen in de zuilen die onze beschaving dragen. Feitelijk zijn ze het al; ideologisch wringt het.

Maar er zijn vele voorbeelden van individuen en groepen die mekaar frequenteren en voor wie er geen clivage bestaat. Zijn dit de wereldburgers? Niet per se. Het zijn lieden die genieten van vrijheid en het daarom anderen ook gunnen.

Taal speelt een belangrijke rol in de migrantenproblematiek. Indien België net als Frankrijk of Nederland 1 landstaal zou hebben, dan zou er geen gediscussieer zijn tussen Vlaams en Waals België.

Maar België bestaat uit Friesland (Vlaanderen), Corsica (Wallonië) en Paridam (Brussel, als samentrekking van Parijs en Amsterdam).

Waarmee ik stel dat in kleine landen diverse gemeenschappen zich al snel als minderheden opstellen. België bestaat enkel uit minderheden. Vandaar dat Nederlanders (die enkel Friezen kennen als gemeenschap die wenst af te scheiden – in Frankrijk zijn Bretoenen en Corsicanen de minderheden) nog steeds zoiets als een Belgische identiteit ervaren. Vlamingen zijn indeed meer gelijkend qua mentaliteit op Walen dan op Nederlanders.

So be it.

Verder is zowat iedereen die op dit territorium zijn mosterd haalt, een underdog. De Vlaming is ook niet-Ollander. De Waal is niet-Fransman. Beiden leven wel met een erfenis die hen respectievelijk bindt met Nederland en Frankrijk. En de Brusselaar is noch Amsterdammer, noch Parijzenaar maar een potpourri qua komaf, gecombineerd met een minderwaardigheidscomplex. De Europese aanwezigheid in Brussel is niets anders dan het dagelijkse bewijs van de onmondigheid van Brusselaars en Belgen. Het Brussels gewest en sommige gemeenten plukken de economische vruchten van de EU- en NATO-aanwezigheid (ten koste van minder begoede bewoners), maar dat geeft hen helemaal nog geen culturele identiteit. De rijkdom van Brussel ligt ‘em in de (numeriek) weinige culturele actors die zich binden in artistieke gezelschappen, muzikale groepen en culinair eclecticisme. De rest is consumptie. Of denkt men nu echt dat de begoede Brusselaar die gaat eten in Matonge plots een persoonlijkheidsverrijking doormaakt? Plots een Afro-Belg wordt? Plots internationalistisch zal gaan handelen (wat dat dan ook mogen betekenen)? Nee, dus. Brussel heeft amper een eigenheid waarmee het zich van Vlaanderen of Wallonië kan onderscheiden. Tenzij een groter cultureel en gastronomisch consumptieaanbod.

Asielzoekers bijten hun tanden stuk op België. En zeker wanneer ze proberen Nederlands te praten. En toch zijn er die erin slagen hun kinderen Nederlands te laten spreken en schrijven. Schandelijk wanneer deze mensen na zo’n gigantische inspanning de deur worden gewezen.

Cynisch dat de minister der Uitwijzingen plots ervoor pleit wie zich nuttig kan maken als asielzoekers door een knelpuntberoep in te vullen, mag blijven.

Humanisme stopt bij het economisch marktdenken. Wij leven niet om onszelf of om ons te ontplooien; wij staan ten dienste van economie, winst en marktprincipes. Voor Vlag en Vaderland wordt vervangen door Voor Markt en Aandeelhouders.

En dus lijdt (met gestipte ij, al mag u het vervangen door het correcte ‘leidt’) dit tot utilitair opportunistisch humanisme. Wees onze gast, zolang er werk is. Maar kijk, plots blijven migranten hier hangen en maken hun kinderen weldra de helft uit van de meeste Europese grootsteden. Oei.

Multiculturaliteit wil in Belgische context zeggen dat men veel smaken heeft om achter de kiezen te steken. Maar niet dat men mensen kweekt die diverse culturele eigenschappen verenigen. Bijvoorbeeld door andere culturen te consumeren door hun muziek te beluisteren en hun voedsel achter de kiezen te steken.

Moslims in Vlaanderen. Degene die zich manifesteren op de publieke scène zijn qua uiterlijk migrant, maar cultureel zijn ze westers. Ze geloven wellicht in “iets” (zoals de helft van de Belgen beweert nog in iets te geloven) en ze frequenteren de erediensten (zoals een klein deel van de Belgen communiefeesten en soms een zondagsdienst mee pikken), maar niemand kan hard maken aan een ander dat ze kunnen bewijzen dat hun geloof op meer steunt dan het willen geloven (dus onwetenschappelijk aanvaarden) dat er misschien iets is. Laat staan dat ze kunnen aantonen dat dit “iets” zich überhaupt met hen of met ons zou bezighouden.

Vergeten we dus het geloof en kijken naar de sociale netwerken. Naar inter-familiale en vriendschappelijke verbondenheid. Naar ideologische filières. En zie wat er dan leeft.

En wat merken we?

Er zijn culturele verschillen die niet vatbaar zijn om gladgestreken te worden.

De migrantenzoons en dochters voelden zich slachtoffer en waren boos op hun ouders omdat deze zich niet verzetten tegen onrecht en tweederangsburgerschap.

In die slachtofferrol vullen christenen en moslims mekaar aan. Echter, het christendom is ontstaan als underdog en slachtoffersideologie. En bespeelt dat nog steeds in de symboliek van de gekruisigde. Voor Vlamingen die de Verlichting niet gekend hebben (en er zijn er heel wat!) is het christendom een soelaas, een zekerheid. Zij kunnen er fanatiek in gehuisvest worden. Net als de moslims zich in 1 grote gemeenschap samenklitten. Maar moslims zijn geen underdogs. Zij zijn eerder imperialistisch ingesteld. Net als protestanten en calvinisten de wereld wilden veroveren (tot en met ene George W Bush), is de moslimcultuur gefrustreerd wanneer ze de underdog moeten spelen.

We zitten dus in Vlaanderen met Rooms-katholieken die vol medelijden zijn (en ook van anderen barmhartigheid verwachten) en moslims die tegen hun zin in een slachtofferrol zitten.

Net zoals migranten naast Vlamingen leven, leven Vlamingen naast Walen in België. Wij zijn migrant in eigen land. Of beter, we hebben geen eigen land.

De migrant die op tv wordt opgevoerd is geen migrant meer maar gedraagt zich als een Belg. De migrant uit de tv-series in de jaren 90 was wel een vreemde en werd bespot. Vandaag zijn er op de buis nog steeds klassieke migranten te zien, maar we dringen hun gezin nooit binnen. We tonen enkel aangepaste migranten die carrière maken en plots evengoed de klassieken van de literatuur blijken te kennen. We voeren ze op omdat ze een lekker anders smakend sausje hebben, niet omdat ze anders zijn. Degene die anders zijn, zitten nog steeds in hun getto.

Vlamingen krijgen dus nooit een culturele schok voorgeschoteld waarvan ze kunnen proeven en zich ermee vergelijken.

En voor de meeste Vlamingen zijn de Walen evengoed allochtonen.

België is niet meer omdat zijn inwoners geen Belgen meer zijn. Zo eenvoudig is dat.

Alleen jammer dat die rijkdom om diverse culturen te kennen, verloren gaat.

Alleen jammer dat nationalisten met vlaggen zwaaien en een verleden opdissen dat irrelevant is, en meestal romantisch opgefokt werd.

Alleen jammer dat velen zich wentelen in de cultuur die door de media (en dat zijn de eigen media, zelden deze van een andere gemeenschap) voorgeschoteld wordt.

Natuurlijk zijn de Belgische noblesse en beau monde geen reden om België te eren.

Natuurlijk is België uit de huiskamers verdwenen na de opkomst van de Vlaamse privé-zenders.

Natuurlijk is dit verleden een ver verleden voor wie vandaag opgroeit. En dus een pleidooi om deze inzichten (en de objectieve geschiedenislessen) levendig te houden.

Alleen: wie is er nog geïnteresseerd? Waarom zouden 15-jarigen überhaupt geïnteresseerd zijn in een Belgische identiteit? Zij zijn migrant zonder vreemdeling te zijn. Zij zijn burger zonder natie. Ze zwaaien… op het internet, en niet met vaandels. Ze zijn even ontheemd als de migrant, maar die laatste zou ofwel liefst geïntegreerd worden, ofwel een cultuur-van-afkomst willen beleven -ook al is die deels fictief-, terwijl de nieuwe generatie van ontmoeting naar ontmoeting leeft en zichzelf noch vanuit een geschiedenis, noch vanuit een natie, noch vanuit een gemeenschap profileert. De moderne migrant is een consument die kiest uit merken en producten. En niet uit staten. Hij haalt zijn schouders op wanneer men de wording van zijn natie uit de doeken doet. Dot be is even weinig relevant als albert.be of leterme.be of peeters.be. Hun verleden begint op het moment dat het internet sluit, omdat de laptop wordt uitgeschakeld. Hun verleden ligt opgeslagen in de gelezen berichten van hun gsm. Wie enkel in het heden leeft, behoeft geen verleden. En geen gemeenschap die bij de geboorte als een identiteitskaart opgedrongen werd.

Het ontbreken van geschiedenisbewustzijn maakt openheid mogelijk, omdat men zich niet meer als groep gaat profileren tegenover anderen. Migranten worden naasten die getaxeerd worden op hun handelen, niet op hun komaf.

Bizar besef.

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 april 2008 in geschiedenis, maatschappij, media

 

Over osmose, liefde en communicatie

Communicatie heeft in de eerste plaats te maken met uitwisseling van gedachten en beïnvloeding van het wordingsproces van de ander en zichzelf.

Communicatie kan het verlengstuk genoemd worden in de ontwikkeling van de kosmische krachten.

Van oerknallen en kernfusies via erosie en osmose, over samen leven, dialoog en debat tot liefde.

Maar communicatie is ook manipulatie. Steeds weer. Want alles wat bestaat neigt tot overleven en zal daarbij niet aarzelen het andere in te palmen, uit te schakelen, te overtroeven.

Communicatie heeft ook te maken met samenwerking, al of niet (maar meestal wel) om eigenbelang. Liefde is een uitzondering, al wordt liefde soms afgekocht met seks en /of geld.

In de kosmos zijn er grosso modo drie manieren van in het leven staan.

De Darwiniaanse logica stelt dat wezens zich moeten aanpassen aan hun omgeving (of hun omgeving moeten wijzigen, indien ze daartoe in staat zijn) met gevolg dat de meest aangepaste zullen overleven en via reproductie (genetische overdracht) belangrijke eigenschappen overgegeven zullen worden op de volgende generatie. Dit selectieproces zal de specimen in staat stellen uiteindelijk een levenswijze te hebben die (zolang de biotoop niet drastisch wijzigt) meer te bieden heeft dan gestresseerd op zoek te zijn naar voedsel en steeds alert te moeten blijven (want elk bestaand wezen is prooi). Rust en genot kunnen ervaren worden en zelfs een verfijnde cultuur kan ontstaan (wanneer ledematen –bv. fijne vingertoppen- en hersenen zich in die richting hebben ontwikkeld).

Doordat binnen dit bestaan overleven steeds op het menu zal staan, is er ook een hoge dosis adrenaline en testosteron aanwezig. Binnen een mensencultuur leidt dit tot een vrije marktdenken waarbinnen de darwiniaanse logica wordt toegepast en er een survival optreedt die leidt tot monopolievorming, faillissementen, extreme rijkdom, egocentrisme, hebzucht en sociale drama’s. Momenteel heeft dit economisch Darwinisme ertoe geleid dat een groot deel van de niet-onuitputtelijke natuurlijke grondstoffen, bijna uitgeput zijn en de aarde op diverse wijzen aan het wijzigen is door de afval die dit economische proces heeft opgehoest.

Een tweede gezicht van de darwiniaanse natuurfilosofie is deze van de samenwerking. Deze kan zowel de vorm aannemen van liefde (bv. tussen moeder en kind, waarbij het kind bescherming en zekerheid krijgt en de moeder zich goed voelt en vertedering ervaart) als van coöperatie (mieren trommelen luizen tot aan een plant waarna de luizen zich tegoed doen aan die plant (hun favoriete voedsel) en de mieren de luizen melken (luizenmelk is dan weer het favoriete voedsel van de mieren is). In al deze vormen van samenwerking schuilt er tegelijk egoïsme en altruïsme. Men geeft om ook te krijgen. Zonder te geven, zal men niks krijgen. Maar zonder te krijgen, zal men ook niet willen geven. Binnen de menselijke economie zijn het de reclamejongens die begrepen hebben dat door bv. in een reclamespot humor te steken (en zo een boodschap via een glimlach te laten overkomen) de consument ontvankelijker en positiever zal staan tegenover de boodschap. Ook derde wereldbewegingen die pleiten voor eerlijke handel wijzen op de noodzaak van samenwerking die leidt tot een win-win situatie. De wijze waarop wij omgaan met gehandicapte medeburgers is eveneens een manier die het darwinisme links laat liggen. Wij offeren degene die slecht te been is, niet aan de predator. Wij zullen onze omgeving eerder aanpassen aan de anders-valide medeburger.

Deze tweede vorm van natuurlijke logica gedijt het best in tijden van overvloed. Zoniet zal blijken dat elke soort (en binnen elke soort elk individu) eerst aan zichzelf zal denken en pas dan aan de ander (in geval van ouder-kind relatie wordt het kind beschouwd als zijnde een onderdeel van het zelf; moeder en kind zijn één).

Een tweede bestaanswijze is deze van de zelfregulerende chaos van complexe structuren. Deze logica probeert het ontstaan van het leven te verklaren op moleculaire niveau. Basisprincipe is het geheel te laten draaien. Herstellen wat stuk is, maar niet noodzakelijk verbeteren. Het is een logica die geen vooruitgang kent maar wel zelfregularisatie. Als een situatie hopeloos nefast is, dan worden de kaarten geschud en probeert men iets nieuw, binnen de krijtlijnen van een aantal natuurwetten. Wie zijn huid schaaft, ziet een nieuw stukje huid spontaan groeien. Als een kopie van het weggeschaafde. Soms kan deze kopie foutjes bevatten. Kankercellen. Of –zou men kunnen fantaseren- pigmenten die bv. resistent zijn tegen UV-straling. In dat laatste geval is er toevallig sprake van vooruitgang. Meteen is ook duidelijk dat vooruitgang subjectief ingevuld wordt.

Een derde zijn speelt zich af op het niveau van zoogdieren. En leidde via evolutie tot artistieke uitingen. Nutteloos en toch onderwerp van heel wat gesprekken. Zoals op deze blog. Maar dat verhaal wordt later vervolgd. In de vorm van een triptiek, getiteld: De Digitale Mens. Zodra het werk klaar is, plaats ik de foto’s.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in filosofie, kosmos, natuur, reclame, science

 

Het chagrijn van een kardinaal

Gelovigen die zich nestelden in staatsstructuren en hun kerken leeg zien, beseffen dat ze nu ook hun moreel gezag kwijt zijn. Dus schuwen ze het niet demagogische truukjes boven te halen. En ze kunnen het wederom niet laten om te denken in termen als juist en fout.

Ik heb het natuurlijk over de reacties op het afscheid van Hugo Claus.

Wat de Kerk niet wil inzien, is dat euthanasie één vorm is van palliatieve zorg. En waar ze het heel moeilijk mee hebben is dat een individu zelf bepaalt aan wie zijn leven behoort. Aan God? Aan zichzelf? Aan intimi?

Wanneer men niet langer zichzelf is, mag men waardig sterven. En men heeft een hoge graad van autonomie om (bij zinnen) te bepalen wat dit wil zeggen: niet langer zichzelf zijn.

Maar gelovigen vinden dit geen antwoord op de vraag van het lijden, dixit kardinaal Danneels.

Enige nuance is hier op zijn plaats.

Er zijn diverse vormen van lijden, meneer Danneels. Er zijn de pijnen tijdens het groeien van een persoon(lijkheid). De strijd met zichzelf. Het afzien om een resultaat te boeken. Dat lijden werpt vruchten af en in onze opvoeding wijzen wij de opkomende generaties erop dat zonder zelfdiscipline en volharding geen successen geboekt kunnen worden. Natuurlijk moet men niet overdrijven: stachanovisme of topsport zijn voorbeelden van extreem gepusht lijden die ons lichaam beschadigen. Ook de ratrace waar tweeverdieners instappen, is een foute ontwikkeling. Het levensritme van de jaren 60 en 70 is veel harmonieuzer en dus meer aangewezen.

Daarnaast is er het lijden dat vruchteloos is. Omdat er geen hoop (op beterschap) is. Afzien omdat een gen tilt slaat. Creperen omdat het lot (de natuur) het zo beslist heeft.

We wensen het niemand toe en als het ons overkomt, moeten we kunnen beslissen het te laten stoppen. En daar heeft een overheid zich niet mee te bemoeien, ze moet het alleen mogelijk maken. Dit soort lijden is dus van een andere soort dan de kruisiging van Jezus of het doorzetten tijdens een job.

Is het leven van dementerende mensen waardeloos geworden? vraagt broeder van Liefde Stockman.

Het ontbreekt de Broeder van Liefde aan respect. Respect voor degenen die -moesten zij in dat geval zijn- over zichzelf op de gestelde vraag volmondig ja antwoorden. De Broeder strijdt, hij wil gelijk halen. Hij maakt de fout die zovele gelovigen maken. Niemand heeft het gelijk aan zijn kant. Gun ieder zijn overtuiging en zijn levenswandel en daden (zolang men ook de daden van anderen laat gebeuren). Er dient dus geen debat gevoerd te worden pro euthanasie of pro palliatieve zorg. Euthanasie is om te beginnen een vorm van palliatieve zorg: iemand is ongeneeslijk ziek en wenst niet langer te leven en vraagt daarom waardig (onder medische begeleiding) te mogen sterven. Waarom moeten gelovigen altijd vechten en bepalen wat goed of fout is? Waarom willen zij normen opleggen wen wie zich niet aan hun normen houdt, bestraffen, met de vinger wijzen, excommuniceren… figuurlijk kruisigen…? Hun manier van denken is ouderwets. Ze hebben een lijn nodig, een moraal die oordeelt en veroordeelt want anders zwalpen ze.

Zwalpen ofte twijfelen is nu net het geestelijk lijden dat vruchten afwerpt. De vruchten van (nieuwe) inzichten, voorbij oude gesch(r)iften. De vruchten der tolerantie, voorbij goed en kwaad.

Dat men nu eens stopt met te debatteren over ethische kwesties en gewoon elke burger dusdanig informeert zodat hij zelf kan beslissen welke keuzes er gemaakt moeten worden. En dat politici zich bezighouden met die keuzes ook zo optimaal te laten verlopen.

Alzheimerpatiënten zouden een foutief signaal gekregen hebben door de wijze waarop de media berichtte over de euthanasie van Hugo Claus, aldus onze Broeder, bijgetreden door de ondervoorzitter van de CD&V.

Tja, Alzheimerpatiënten (in een voeg stadium) zullen zo stilletjesaan wel weten wat hen te wachten staat en zullen in samenspraak met artsen en hun naasten wel uitmaken hoe zij omgaan met hun lijden. Dat de media de ene keer een euthanasie belicht en de andere keer knikkebollende voor zich uit starende patiënten in beeld brengt… het hoort bij het spel van de informatieverspreiding en meningsvorming.

De woordvoerder van Danneels had het over schuldgevoelens die Alzheimerpatiënten zouden hebben omdat ze zich een last voelen.

Wat een onzin. Niemand velt door het plegen van euthanasie een oordeel over mensen die niet kiezen voor euthanasie. Zwak, wat zeg ik: géén argument. Tenzij een van demagogische aard.

De baas zelve had het dan weer over “Door zomaar uit het leven te stappen, antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood. Men loopt er in een boog om heen en omzeilt het. Omzeilen is geen heldendaad, geen voer voor frontpaginanieuws.”

Meneer Danneels, zinloos lijden is geen heldendaad. En bovendien, moeten nu al die mensen die nooit heldendaden verrichten zich door uw uitspraken ellendig voelen? Want u gaat er van uit dat enkel wie heldendaden verricht, geslaagd is in het leven (en toegelaten wordt in de hemel?). Gruwelijke logica vind ik dit. Waar is uw mededogen met wie niet de kracht heeft de held uit te hangen? Wat is eigenlijk de definitie van heldhaftig gedrag? Je omgeving de kans geven je te verzorgen, ook al herken je hen niet meer? Je omgeving elke dag opnieuw zich de vraag laten stellen: waar is de tijd dat hij nog kon functioneren? Ik vind dat niet heldhaftig maar eerder naïef, ondoordacht of zelfs opdringerig egocentrisch.

Maar wie dit wenst, mag dat (al hoop ik dat men het eerst heeft doorgepraat met zijn naasten) en zal door de samenleving middels palliatieve zorg geholpen worden. Zo is het reeds lang (veel langer dan dat men waardig kan sterven, want dat hebben mensen met uw ingesteldheid eeuwen onmogelijk gemaakt!).

Danneels stelt ook vast dat in onze cultuur “de dood geen zin kan hebben”.

Bijzonder ongenuanceerd zo’n uitspraak. De dood in het licht van het hiernamaals? Tja, dat zijn fabeltjes waarin men mag geloven maar voor mij zijn ze niet weggelegd.

De dood als uitdaging? Nee dank je, de dood is als een opgedroogde oliebron. Wat we ons herinneren is de energie die die bron gaf (het leven) en dus alles wat we op energetische wijze volbrengen. De dood is als een fascist die het leven wegneemt. We moeten ons buigen voor het dictaat van leven dat eindigt in sterven. Want wie met volle teugen leeft, kan enkel maar knarsetanden bij het denken aan de dood. Zoveel wetenschappelijke inzichten die we als dode niet meer kunnen bevatten. Zoveel kunst die ons kan beroeren en ons deel niet meer zal zijn. Zoveel gezichten en landschappen die we nog hadden willen bekijken en opsnuiven en waar we nu van ontstoken zullen zijn.

Meneer Danneels, hou nu toch eens op te bepalen hoe mensen met de dood moeten omgaan. Zeg wat u ervan vindt, maar beoordeel een ander niet negatief wanneer die er anders over denkt.

Ik wil ze toch even een spiegel voorhouden, de gelovigen die in goed en kwaad, juist en fout, beschuldigend en juichend (over de eigen volgelingen) in het leven staan.

Hoe komt het dat zij zo zijn? Hoe komt het dat zij nood hebben aan die onwetenschappelijke zekerheden en dan al wie niet zo is maar meteen met de vinger wijzen? Ik zal het u zeggen: ze zijn angstig. Van binnen woekert het dolen, de onzekerheid, de twijfel. En zij verdringen die door absolutistisch te denken; door henzelf correct te vinden en zich in groep te keren tegen wie blijkbaar even (of meer) gelukkig kan zijn door anders te leven, anders te denken, anders te sterven…

Als zij niet de kracht hebben om zelf verantwoordelijk te zijn voor hun leven, maar een God nodig hebben, dan is dat hun recht. Het kan echter niet dat zij vanuit die ingesteldheid anderen beoordelen.

“En waarom zou het onvermijdelijke lijden dat ons overkomt, niet door liefde vruchtbaar kunnen worden voor de hele wereld, Hem achterna?”

Bullshit meneer Danneels. God was een knutselaar die wat DNA door mekaar hutselde. Een tweederangschirurg zoals u er zich geen aan de operatietafel zou wensen.

Jezus was een fanatiek baasje die absoluut niet graag aan het kruis hing en nog minder het lijden als leidraad zag. U hebt dit ervan gemaakt omdat loosers graag optrekken met andere loosers. Het beeld van de gekruisigde, de underdog, degene die het goede nastreefde en door de corrupte (Romeinse) machthebbers aan de kant werd geschoven, doet het steeds goed bij de verdrukten. Maar eens uzelf, uw instelling het voor het zeggen had en heeft, blaast u warm en koud, en collaboreert, vernielt en verdringt u dat het een lust is. Ja, een lust. Er zit een hoge graad SM in het willen geloven en het verdedigen van onzin als: het zinloze lijden heeft nut door Hem te volgen.

Barmhartig is hij die verantwoordelijkheid draagt voor zijn keuzes. Wie euthanasie pleegt verontschuldigt zich bij zijn naasten want tussen alle waan en afwezigheid zijn er enkele momenten van helderheid die de naasten terug het gevoel geven de “ouwe” bij zich te hebben. Afscheid nemen voordat ook die luttele momenten voorgoed voorbij zijn, is dus tegelijk moedig en droevig. U, meneer Danneels, bent te zwak (of is het intellectueel oneerlijk?) om hier mee om te gaan. U beroept zich op het Onbestaande van Hem en noemt dit Zijn Barmhartigheid. Ik noem dat de Grote Uitvlucht. Om niet zelf verantwoordelijkheid te moeten nemen.

Wie is er laf, meneer Danneels?

 
2 reacties

Geplaatst door op 6 april 2008 in filosofie, maatschappij, religie

 

De wandeling van een stoel

Alleen, met twee, copulerend, met z’n vieren en weer met twee.

Een video van MikkaBoStudio (Michael Beauvent).

En wat er zich niet allemaal achter je rug afspeelt als je mediteert…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in art

 

Wat is er vandaag actueel in …

Tunesië? Melbourne? Peru? Taiwan? Have a look!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in media

 

Mini-galaxies

Een controversiële theorie probeert het bestaan van kleine sterrenstelsels en de onzichtbare massa te verklaren. Kosmologie op zijn best: aanneembaar, aanstootgevend en begrijpelijk.

Tegelijk keken astronomen zo’n 10 miljard jaar in het verleden en zagen gigantische, oude sterrenstelsels.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in kosmos

 

Tags:

  • Archief

  • april 2008
    M D W D V Z Z
    « mrt   mei »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  •