RSS

Dagelijks archief: 4 september 2006

Waar zit die NGO? Waar is de Europese feministische beweging?

Soms volstaat een bijdrage van een gedreven journalist om zich boos te voelen. Geplukt van VRT-Nieuwsnet (vooraleer het daar niet meer toegankelijk is… hebben we eindelijk eens een medium (internet) dat actualiteit herroepbaar en opnieuw raadpleegbaar maakt… halen die van VRT hun berichten na 3 dagen van het web…)

“De Pakistaanse vrouw torst veel leed”
Er is de voorbije jaren geen terreuraanslag van betekenis geweest of het spoor leidde naar Pakistan, het “land van de zuiveren”. Vanaf 11 september, vijf jaar na de aanslagen in New York, waren Jef Lambrechts radioreportages te beluisteren op Radio 1. Voor Vrtnieuws.net hield hij onderweg een dagboek bij.

“Er zijn geen precieze cijfers, maar naar schatting zijn er in Pakistan 1.300 vrouwelijke gevangenen. Volgens sommigen is dat het cijfer voor enkel maar de provincie Punjab.

Velen van hen zitten vast voor overtreding van de zogenaamde Hudood-wet. Hudood betekent “grenzen” in het Urdu. De wet is in 1979 uitgevaardigd door de toenmalige militaire dictator Zia ul-Haq.

Hij voorziet dat een vrouw overspelig is tenzij vier mannen getuigen dat ze is verkracht. Een onmogelijke voorwaarde. Op overspel staat de doodstraf door steniging. In de praktijk is dat levenslang.

Hudood-wet ter discussie
General Musharraf heeft kort na zijn machtsgreep, 7 jaar geleden, geprobeerd de wet in te trekken maar hij moest buigen voor het “njet” van de machtige islamisten.
Op 7 juli kwam er dan toch een decreet voor de onmiddellijke vrijlating van alle vrouwen die in voorlopige hechtenis zitten op grond van de Hudood.

Ruim 500 zijn intussen vrij na het betalen van 600 euro borg, een enorm bedrag dat meestal is bijgepast door ngo’s die zich ook garant moeten stellen voor de vrijgelaten vrouwen.

In het parlement woedt nu een ongewoon fel debat over de uiteindelijke wijziging van de Hudood-wet. “Dood aan Musharraf”, schreeuwen de radikaal-islamitische parlementsleden.

Ze beschouwen de strijd voor iets meer menselijkheid als een frontale aanval op de peilers van het geloof.

“Mijn man heeft een minnares”
Het regent en de weg naar haar kantoor ligt onder verraderlijk diepe plassen.
“Ik heb je niet thuis willen ontvangen wegens het onderwerp dat je wil bespreken”, verontschuldigt ze zich. Ze is hoog opgeleid, heeft een benijdenswaardige job en is financieel onafhankelijk van haar man.

“Hij had altijd al scharrels”, zegt ze. “En dat wist ik ook. Ik dacht: het zijn maar bedgeschiedenissen en tilde er niet aan. Maar nu heeft hij al enkele jaren een minnares. Ze heeft de leeftijd van mijn zoon.”

“Hij weet niet dat ik dat weet. Ik ken haar niet, maar ik heb haar foto gezien en ik denk er niet aan om haar eventueel als tweede vrouw in huis te dulden.”
“Ik zou alles verliezen”

“Door die affaire heb ik mij verdiept in de wetgeving want ik wou scheiden. Maar hoe je de wet ook draait of keert, de vrouw is onvermijdelijk het slachtoffer. Ik zou alles verliezen.”

“Alles wat we samen hebben opgebouwd. Het huis dat met mijn geld is gekocht, de kinderen, mijn eer. Want een gescheiden vrouw is hier een publieke vrouw.”

“Ik heb geen zin om hem dat genoegen te gunnen. Geen scheiding, dus. Ik lijd maar ik blijf en dus lijdt hij ook. Dat is mijn wraak.”

“Ik zorg zoals vroeger voor het huishouden. Ik doe de boodschappen en kook en hou het huis schoon. Maar we slapen apart en mijn leven is een hel. Hoeveel erger moet het niet zijn voor vrouwen die niet gestudeerd hebben en niet op eigen benen kunnen staan?”

“Mijn zoon heeft jaren doorgebracht in Europa maar hij werd net zo’n Pakistaanse man als alle andere. Hij wil niet horen van een scheiding.”

Ze heeft moeite om haar tranen te bedwingen. Woede, verdriet en onmacht doen haar stem trillen. Ze is een spraakwaterval.

“Ik haat de mullahs”
“Het is de voorbije jaren alleen maar erger geworden. Ik zie meisjes terugkeren uit Amerika. Ze zijn modern, westers en vrijgevochten. Maar binnen de kortste keren dragen ze een sluier. Vrijwillig, nota bene. Ze worden conservatiever dan de Pakistaanse meisjes die van niet beter weten.”

“Ik haat de mullahs. Zij zijn verantwoordelijk. Achter hun verdraaide versie van de islam verschuilen de mannen zich om hun macht te behouden. En de vrouwen zijn alleen maar rechtelozer geworden. De Pakistaanse vrouw torst veel leed.”

“Mocht er een NGO komen die zich hun lot aantrekt dan liet ik meteen mijn baan schieten en ging ik voor hen werken.”

“Serial Kisser” roept een grote, groene grafitto op de cafeteria van de campus. Het is opgehouden met regenen.”

Jef Lambrecht ma 04/09/06

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 4 september 2006 in politiek

 
  • Archief

  • september 2006
    M D W D V Z Z
    « aug   okt »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Advertenties