Thumos kan je vandaag vatten onder de hype term Egobranding.
Maar met het ouder worden gebruikt men die levensenergie om te creëren, om passievol de poëzie en de volheid van het eenmalige bestaan te ervaren. Thumos wijst er ons op hoe wij tegelijk trots en schaamtevol kunnen zijn op de Mens. Leven tussen spirit, ratio en emotie.

Klik hier om slideshow te bekijken.Dit werk drukt de ambivalente aspecten uit van thumos. O.a. door de ruwe oppervlakken waaruit zachte, tedere vormen ontstaan. Een powerfull werk en tegelijk een broze materiaalkeuze. Een imposante verschijning als symbool voor de hoogmoedige en fragiele mens.

Samen met een twintigtal andere werken te bekijken in het Kasteeldomein Terbiest te St-Truiden van donderdag 17 mei tot en met 3 juni 2012 van 14u tot 17u.

Opening op woensdag 16 mei om 18uur.

Dit soort democratie is zoals naar een kliniek gaan en vaststellen dat de chirurg aan iedereen (poetspersoneel, verplegers, vuilnisophalers, bezoekers van zieken, andere patiënten, etc.) vraagt of zij tot een operatie zouden overgaan, en zo je welke dan? Elk van die mensen zal vanuit een eigen agenda maar vooral met zeer veel onwetendheid en dus op basis van bijzonder subjectieve impressies een alles behalve onderbouwde “mening” geven. Houden we daar mee rekening? Nee, liefst niet meneer of mevrouw de chirurg.

Politiek is als een operatie. Men moet een samenlevingsmodel redden en dat doe je op basis van diepgravende analyses. Eenieder die mee analyseert moet gehoord worden. Wie alleen op basis van “ik heb sympathie voor die mens want ik zie hem veel op tv en hij zegt waar het op staat… voor zover ik weet waar het over gaat” (niet dus), dat soort mensen mogen in een informatiemaatschappij alleen meetellen wanneer ze de moeite doen kennis van zaken te hebben. Daarvoor hebben we het onderwijs en daarvoor hebben we bepaalde media. Zo niet, noem ik dit bedrog. Collectieve oplichterij. Als morgen de patiënt op basis van dit soort nepdemocratie sterft, zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

Overigens, ook volksraadpleging hebben hetzelfde probleem als verkiezingen. Velen zullen zich op basis van subjectieve impressies en niet op basis van analyses laten leiden. Maar het is wel een opportuniteit om (via de media, via andere kanalen) stemrecht te koppelen aan informatieplicht en er zo voor te zorgen dat velen zich gaan informeren (via internet maar zeker ook via meetings in lokalen in hun wijk) alvorens een stem uit te brengen. Het recht op je m’en fou-tisme ontslaat je van het recht een stem uit te brengen.

Inhoudelijk moet de discussie niet gaan over ideologieën (met dat soort blauwdrukken komen we er niet, de meeste stammen reeds uit de 19e eeuw), maar over waarden (ethiek) en cijfers (wat is haalbaar en realiseerbaar); over de mens, zeker ook zijn psychologische hoedanigheid.
De premisse de ik voorsta (en die de kleinste gemene deler is) behelst een volwaardig (geestelijk kwalitatief en materieel voldoende) leven voor elke burger, met uitgebreide rechten (zeker wat expressie betreft) maar ook een reeks plichten (engagementen). Dat behelst een volwaardig inkomen (daar zijn objectieve maatstaven voor, gelet op wat levensnoodzakelijke producten kosten) gekoppeld aan arbeidsprestaties. Dat voorziet in het vrijwaren en stimuleren van initiatiefmogelijkheden (ondernemerschap), maar ingebed in een maatschappelijke relevantie. Ik denk dat enkel notoire reactionairen, fascisten en stalinisten niet akkoord kunnen gaan met zo’n premissen.
De oefening van de G1000 kan men om vele redenen naar de prullenbak verwijzen maar je vindt er wel een neerslag van geëngageerde mensen terug die in eenzelfde richting wijst qua premissen.

Wie een economisch liberaal model voorstaat en gelooft in de zelfregularisatie van de markten, moet zich toch even in de ogen durven wrijven. Evenzeer is een strikte planeconomie af te wijzen. Toch kan men niet elk individu responsabiliseren, want bepaalde eigenschappen dienen aanwezig te zijn (bv. doorzettingsvermogen, zin om initiatieven te nemen, etc.) en bij een aantal burgers zijn dat nu eenmaal gebreken die niet op te vangen zijn. Je kan dus niet overstappen naar bv. een privatisering van onderwijs en gezondheidszorg. Maar je kan wel pogen een model te ontwerpen waarbij je keuzes laat. En er dus -voor wie dit wenst- een parallel systeem bestaat. Dat moet financieel haalbaar zijn voor deze mensen (belastingvermindering dus). Maar ze zijn dan wel ontstoken van een aantal rechten.
Je kan dit niet op alles toepassen; je kan wel collectieve voorzieningen efficiënter (en dus goedkoper) maken. Ook dat behoort tot de premisse en daarover is er m.i. een grote consensus. Tegelijk moet men goed beseffen dat meer omkadering in bepaalde domeinen, tot betere output zal leiden. Een voorbeeld uit het onderwijs: kleinere klassen, meer individuele begeleiding tijdens opleidingen kost meer, maar geeft betere resultaten, als de opleiders bekwaam zijn. Ander voorbeeld: het verbieden van ongezond voedsel is een inbreuk op het vrije ondernemerschap, maar leidt tot besparingen in de sociale zekerheid en gezondere (dus zich beter voelende, dus beter presterende) burgers. Dat bedoel ik met geen ideologische debatten. Heilige huisjes aanpakken wanneer er betere alternatieven zijn.

De voorbije 70 jaar zijn de boeiendste uit de wereldgeschiedenis omdat er (zeker in deze contreien) nog nooit numeriek maar ook procentueel zoveel mensen zijn geweest die mondig zijn, die analyses kunnen maken uit diverse invalshoeken (en niet enkel ter verdediging van een bepaalde kaste of groep). We kunnen veel leren uit de positieve en negatieve kanten van liberalisme, het communistisch experiment, etc. We hebben nog nooit zo’n diepgaand inzicht in hoe de mens (o.a. neurobiologisch) functioneert. Ik steiger dan ook als ik mensen hoor zeggen: de mens is een wolf. Nee, we zijn veel meer dan dat. Ik steiger als ik hoor zeggen: de natuur is darwinistisch (survival of the fittest, de meest aangepaste- al bedoelen velen ten onrechte de sterkste), dus de economie en de samenleving moet ook volgens concurrentie uitgebouwd zijn, want zo zit de mens in mekaar. Bullshit. In de natuur is veel meer samenwerking, win-win situaties, etc. dan dat er concurrentie is. Tegelijk is wel het fnuiken van initiatieven en ondernemingsdrift nefast voor een samenleving.

Ons “democratisch” model is niet aangepast aan wat we nodig hebben, noch aan wat we allemaal reeds beseffen en ervaren hebben. Van in het begin was het al een foute inschatting: Montesqiueu bezocht Engeland op een moment dat koning, parlement en regering even sterk waren en mekaar bevochten. Hij besloot dat dit een mooi evenwicht was. Maar moest hij 10 jaar eerder of 20 jaar later zijn geweest, had hij gezien dat bepaalde machten de lakens naar zich toe trokken. Zo is vandaag het parlement buiten spel gezet door de partijtucht. Anderzijds zie je dat kabinetten bevolkt zijn met technocraten (niet altijd correct gekozen) en dat ministers enkel spreekbuizen zijn van wat een achterban (waarin technocraten, maar ook belangengroepen zitten) besloten heeft. Helaas is dat dan nog eens onderdeel van een koehandel aan de onderhandelingstafel.

En al dit staat of valt natuurlijk met een globaal economisch model. Met de hoeveelheid inkomsten die gegenereerd kunnen worden want een beleid voeren zonder voldoende budget leidt altijd tot het maken van niet in te lossen beloften en is voedsel voor populisten. De Club van Rome, Davoz, de UNO, het IMF, de Bilderbergconferentie, de academici verzameld in wereldcongressen… op dat vlak, met al die insteken moet men een humaan wereldmodel uittekenen. Zo niet kan/zal elk lokaal model gewurgd worden door de economische wetmatigheden (en helaas soms ook militaire conflicten) waarin het ingebed ligt.

Meer beelden op yilli.be

Soms is het inktpatroon leeg.

Soms geraakt het haakje niet gesloten en blijkt de bijzin oneindig lang.

Soms staat er tussen de aanhalingstekens enkel leegte.

Vaak opent een hoofdstuk met een vraagteken en sluit zonder uitroepteken.

En uiteindelijk komt er een gom die alles wegveegt.

(even vertoeven in de soeks van Marrakech en je ziet vele levens passeren die door anderen geschreven werden)

Het Ik. Daar draait het om. Ik slaap. Ik droom. Ik ontwaak (en zou Swaab zeggen: ik besef dat ik het product ben van wat mijn brein genereert). Het “ik” dat slaapt is een ander “ik” dan het ik dat droomt. En dan het ik dat ontwaakt.

Het ik dat slaapt is het meest authentieke zelf want het is volledig afgesloten van de omgeving. Alleen… het bewuste ik is afwezig. Het is niet bezield.

Het ik dat droomt bevat op passieve wijze flarden van mijn bewuste ik, maar ik onderga de droom. Pas wanneer het einde te explosief is, schiet mijn bewuste ik wakker.

Wakker worden is bezieling. Het is een magisch moment, want we kunnen het enkel vaststellen maar niet verklaren. Damasio zou zijn ziel willen verkopen om het biochemische hersenproces te ontrafelen van het moment waarop wij bij het wakker worden plots een hersenactiviteit hebben waarbij we “ik” tegen onszelf zeggen en ons innerlijke stemmetje weer als vaste partner aanwezig is.

Bezieling ervaren we dus elke dag opnieuw bij het ontwaken. Maar als de dagtaak zwaar is, is de poëtische ervaring van dat magische moment veraf.

Hagedissen hebben een kleine neocortex dus misschien hebben zij een flard van zelfbewustzijn, dus een ietsepietsie bezieling. Who knows.

Deze honden zijn zeer op bezielde wijze bezig.

Met dit concept kan je ook trance en het binnentreden van de goden verklaren. Voor ons zijn dit fantazistische concepten, maar ze zijn reëel voor een aantal natuurvolkeren. Wittgenstein wees er al op dat de logica die er uit volgt, evenwaardig is en even coherent opgebouwd is als ons causaal denken.