11 november. Wapenstilstand. The last post weerklinkt. En iedereen gaat tevree naar huis.

Niet ik dus. Ik klaag de hypocrisie van Last Posts aan. Nationalisme en patriottisme hebben geleid tot WOI… m.a.w. Koning en Geloof in Vaderland zijn schuldig aan die gruwel. En wie salueert daar ter herinnering aan de absurditeit van 4 jaar Ijzervlakte? Den Koning en den Kardinaal. En hoor je in de media iets over het diepere psychologische waarom van deze oorlog? Is het dat wat er in Ieper in het museum aan de kindertjes verteld wordt. Nope. Worden de deserteurs die neergeknald werden geëerd? Nope. Zijn het de dichters die uit de loopgraven kritisch berichtten die vandaag geciteerd worden? Etc…

Men moet niet zeggen: laat ons nooit meer oorlog hebben. Men moet diets maken aan Jan met de Pet: chauvinisme, aanbidding, geroffel op eigen borst leidt vroeg of laat tot conflicten. In voormalig Joegoslavië herdenken ze allemaal apart hun doden… en de vonk kan zo weer inslaan. Als Opel Antwerpen dicht moet en Opel Duitsland blijft open… zal je weer haat voelen bij Vlaamse arbeiders. “Den Duits is sterker!”. Moest Merkel zich laten zien, ze zou gelyncht worden. Een Vlaams minister die een tennisspeelstertje financieel wil bijspringen omwille van vaderlandse trots zal morgen dat tennisspeelstertje misbruiken wanneer dat uitkomt. Waarom moet ik überhaupt supporteren voor iemand anders die toevallig in eenzelfde regio is geboren? Waarom worden die primitieve gevoelens gecultiveerd? Ze zijn de voedingsbodem voor populisten.

Het zijn die mechanismen die misschien des mensen (maar daarom niet wijzigbaar) zijn die we bloot moeten leggen. Elke mens wordt als racist geboren en moet dat zo snel mogelijk ontleren. Groepsdynamiek die polariseert, een wij-gevoel gekoppeld aan een nationale plicht (bv. legerdienst of uitspraken als: wat kan jij voor je vaderland doen) zijn de oorzaak van het feit dat mensen op mekaar schieten. Daar moet een last Post-herdenking over gaan. Wanneer individuen weigeren zich te laten gebruiken voor oorlogsdoeleinden (Gandhi gaf het voorbeeld) zullen er geen oorlogsgraven meer gedolven worden. Dus haal de ideologische (chauvinistische) lont uit het beestje en de barbaarsheid van het wij-tegen-hen wijkt voor fascinatie voor de ander, die overigens veel meer identiek dan verschillend is.

Geschiedenis wordt altijd geschreven door de overwinnaars? Vaak wel, maar in ieder geval nooit door degenen die de internationale en economische politiek minachten en deserteren aan natie, meute en schijnidealen.

Vandaar ook dat ik stel: het ergste dat Europa kan overkomen is Van Rompuy als president. Wat we nodig hebben zijn zieners, mensen met visie die de naties (en hun leiders) op hun plaats zetten. Een Van Rompuy is dus iemand die op dat moment geen tegengewicht zal zijn voor hebzuchtigen en dus zal plooien voor (economische, sociale of militaire) conflicten. Als Europa iets kan betekenen, dan is het dat het ontstond op de tonen van The Last Post en als het al enige verdienste heeft, dan is het dat nationalisme niet geleid heeft tot oorlogen. Maar dat is echt wel te weinig. De spirit en doorzetting van Jacques Delors of het universalisme van Louis Michel geven mij meer vertrouwen dan de huidige Belgische premier die zich als een opportunist opstelt, zich Vlaming noemt en zich tot enkele maanden geleden nooit met Europa of de wereld bezig hield. Enig idee waarom nationalisten als Merkel of Sarkozy hem steunen? Ik wel: zijn trompet zal slechts klinken als schriel gepiep.

Lees ook Robert Frisk

Vier dagen zonder internet. In Ardennenland.

Wat heeft ons dat aan gezichten opgeleverd?

Een abondance van goud geel bruin. In meer schakeringen dan je kan terugvinden op een schilderspalet. Een tapijt van 738 555 afgevallen blaren waarop het zacht stappen is. Omdat mijn jongste 12 wordt, hadden we vier vriendjes mee genomen. Na 430 blaren stopten ze met tellen. Loosers. Allemaal de schuld van Studio 100. Die promoten gemakzucht.

“Het brandt” riep een van de kids. Uit het dal klom een diffuse sliert. Lichtgrijs en wazig. Uitdijend. Niks brand, niks rookpluim, maar opgestegen nevel doordat zonnestralen een plas of een beek verwarmden. Dat komt ervan als je teveel tekenfilms kijkt. Met in elke scène spanning en drama. Terwijl er geen plaats is voor de poëzie van natuurfenomenen. De schuld van Studio 100.

’s Nachts kregen we bezoek van een koppel fretten. Ze dansten cirkelgewijs een paringsritueel boven ons hoofd. Korte krijskreten wisselden af met  driftig gedab. Go elsewhere, maar ja, een hooizolder is natuurlijk een ideale plek om de eerste frisse novembernacht door te brengen.

En wat hebben vier dagen zonder internet in Ardennenland aan inzichten opgeleverd?

De prijs van het wild is ingestort. Twee euro voor een kilo everzwijn, vier euro voor vrouwelijke herten (biches).  De beesten zijn net geschoten en je pikt ze op rechtstreeks na het beëindigen van de jacht. De prijzen zijn dus voor het beest incluis kop, pels en beenderen. Reken 30 kilo voor een jong zwijn. Of 60 kilo voor een vrouwtjeshert. Dat maakt dan 240 euro + 25 euro voor het inhuren van een slachter = 265 euro. Daar heb je twee grote billen (achterpoten) voor, waaruit makkelijk 6 grote gebraden te snijden zijn; een rug (filet en massa koteletjes), twee schouderstukken (nog een reeks gebraden) en een hoop ragout. 1 stuk gebraad kost al snel 25 euro bij de slager. Reken dus maar uit. O ja de prijzen zijn zonder btw. En toch zijn het nettoprijzen, want na een jacht worden geen bonnekes uitgeschreven. 

Tijd zat om 1245 bladzijden te doorploegen. “Sabbatical” van de familie Alain Grootaers; “Chinese tekens” van journalist Jan van der Putten; “Eens beloofd” van psychotriller auteur Harlan Coben en  “Video Vortex Reader, Respones to YouTube” onder redactie van de onderzoekers Lovink en Niederer.

I feel happy and satisfied. Een grabbel quotes.

CHINESE TEKENS

Een Chinese boer die voor het eerst in een vliegtuig zat, probeerde op tienduizend meter hoogte de deur open te maken om zijn fluim kwijt te geraken.

Het telraam blijft in China in gebruik om de uitkomst van de elektronische rekenmachines te verifiëren.

China’s middenklasse heeft de schotse whisky ontdekt maar lengt deze nieuwerwetse drink graag aan met ouderwetse thee.

Over nationalisme: In rijke landen is nationalisme een gevaarlijke stroming. De Verdonken, Wildersen, De Winters en andere provincialen mogen wat mij betreft vandaag nog emigreren, het liefst naar arme, dictatoriaal geregeerde landen waar ze kunnen bekomen van hun opgewonden gekakel en hun de ogen kunnen opengaan. In arme landen kan nationalisme nog gevaarlijker zijn dan in rijke, omdat armoede ene goede voedingsbodem is vormt voor fundamentalistisch fanatisme. Maar het kan ook de inspiratiebron zijn van nationale emancipatie. Dat was het in China. Het is het nu niet meer.

Als communistische nationalist was Mao geen uitzondering. Overal ter wereld is het de grote communistische leiders  in de eerste plaats te doen geweest om het consolideren van hun macht in eigen land. Stalin, Kim Il Sung, Tito, Ho Chi Minh: stuk voor stuk waren het nationale leiders die in hun buitenlandse politiek uitgingen van het nationale belang – net als hun collega’s in de niet-communistische wereld trouwens. Hetzelfde geldt voor Fidel Castro, eerder een charismatische  Latijns-Amerikaanse caudillo  dan een klassieke communistische partijleider. Wereldrevolutionairen als Trotski en Ernesto Che Guverara hebben voor hun internationalistische opvattingen zwaar moeten boeten. Trotski werd vermoord in Mexico, Guevara in Bolivia, en de volgelingen van deze idealisten zijn geboren verliezers gebleken.

Tienanmen: Majesteitsschennis is van alle tijden en van alle culturen. De journalist Yu Dongyue, een van de drie jongeren die tijdens de Tienanmenrebellie van 1989 eierschalen gevuld met rode verf naar het grote Mao-portret slingerden, kwam in 2006 als laatste van de drie vrij. De folteringen hadden hem zijn zinnen doen verliezen.

Beeldend kunstenaars bereiken aanzienlijk minder mensen dan cineasten of schrijvers, maar ook zij moeten van Tiananmen afblijven.

Nu is de Chinese moderne kunst explosief tot bloei gekomen. ‘789’ is de naam van een bruisend galerieën- en werkplaatsen complex in de Chinese wijk Dashanzi. In de voormalige militaire fanrieken, in de jaren vijftig gebouwd door Oost-Duitsland in Bauhaussstijl, staan de in rode karakters geschreven leuzen uit de tijd van de Culturele Revolutie nog op de plafonds. Wat daaronder te zien is, lijkt lichtjaren van die tijd verwijderd. De partij heeft langzamerhand begrepen dat grensverleggende kunst niet is tegen te houden. Ze troost zich met de gedachte dat kunst een aardige uitlaatklep is voor protestgevoelens, en dat ze hoe dan ook ver buiten de leefwereld staat van de massa.

Ook voor de kunst zijn er echter grenzen. Zo moest tijdens het Dashanzi Kunstfestival in 2006 een week na de opening een aantal kunstwerken op last van de politie worden weggehaald. Daaronder was een schilderij van de tanks op het Tiananmenplein door Seng Qi (zijn galerie in ‘789’ is gewijd aan foto’s van zijn linkerhand die sinds 1989 haar duim mist, een zelfamputatie uit protest tegen het bloedbad).

Ook een schilderij van Ga Qiang, waarop het Tiananmenplein te zien is door het gat dat een kogel heeft geslagen in een hand, moet weg. Datzelfde lot trof ook een doek over Mao’s beroemde zwemtocht in de Yangtze, niet vanwege het thema maar door de kleur van het water van de rivier: bloedrood.

Slogans uit Chinese voorlichtingscampagnes:

Fok minder kinderen en meer varkens.

Een baby erbij betekent een graf erbij.

Van abortus hangt de toekomst van je land en je koeien af.

Vandaag luidt het: Moeder aarde is te vermoeid om meer kinderen te dragen.

SABBATICAL: Going Commando! Thaise hogeschool- en universiteitsstudentes hebben er een hype trend bij. Onder hun uniformrok dragen ze geen slip. Tot ergernis van ouders en leerkrachten. Schooldirecties roepen de ouders op om hun dochters ’s ochtends te controleren. En ook op school worden de jongedames gecontroleerd. En dat roept bij Alain Grootaers (what’s in a name) de terechte vraag op: wie heeft het recht op school (en thuis) die rok op te heffen… Het opleidingshoofd? Het departementshoofd? De decaan? De algemeen directeur of de rector? Voer (figuurlijk bedoeld hé) voor een privacycommissie, als je het mij vraagt.

GEZIEN: Julia, een film van Erick Zonca uit 2008 met de verbazingwekkend knappe acteerprestatie van hoofdrolspeelster Tilda Swinton. Zij IS de zichzelf verliezende alcoholverslaafde mannenvreetster,  loser en toch een heldin. Hoe meer ze zich in nesten werkt, hoe meer sympathie je voor haar krijgt en tegelijk wil je haar toeroepen: don’t do that!

Zelden ook zo’n zin gehad om een zootje kutmexicanen die kinderen kidnappen omwille van het losgeld, te laten doodschieten.

Fascinerend zijn ook de geknipte scènes waarin Swinton alweer de pannen van het dak acteert en je regisseur Zonca (in het Frans dus) commentaar hoort geven, o.a. over het uitdiepen van een mannelijk personage.

Zonca maakte ook Le Petit voleur (2000) en La vie rêvee des anges (1998).

En twee links: bepaal zelf wat je NEWS vindt via http://www.loogie.net en volg de artistieke scene op http://www.1go1.net.

Antwoord op een vraag gesteld op de site www.ikhebeenvraag.be

Wat is de bron van kennis?

Die vraag kan je op vele wijzen beantwoorden. We leren (net als dieren) uit ervaring en kopiëren het gedrag van anderen (bv. een apenjong leert met een stok vruchten uit een boom te kloppen, nadat een andere aap het voordeed). Gedragsnabootsing kan ook aangevuld worden met een creatieve ingeving (bv. niet een stok gebruiken maar een steen, waardoor je meer succes kan hebben als je naar een vrucht smijt). Dus dan leren we bij, en vergroten onze kennis.

Cognitieve kennis in een moderne beschaving is een combinatie van feitenkennis en inzichtelijke verbanden. Door deductie, maar ook door bv. het gebruik van metaforen (beeldspraak) proberen we orde te brengen in onze ervaringen. We analyseren wat ons overkomt en herhalen dit naar anderen toe (kennis die niet geuit wordt, bestaat niet binnen een cultuur maar verdwijnt met het heengaan van degene die de kennis of het inzicht heeft). Dus de bron van kennis is de Andere, onze medemens (een leraar, een vriend, een familielid, een journalist,…) die communiceert over wat hij/zij beseft. En wij, die daarop reageren, in discussie gaan of de inzichten aanvaarden als waar, kunnen dan weer zelf via woorden (taal) die inzichten doorgeven. Kennis is als een soap, het is een verhaal dat altijd verder gaat.

Kritische reflexie (bv. door proefondervindelijk een bewering te testen op haar waarheidsgehalte) is ook een bron van kennis. Feiten (bv. de resultaten van een experiment) kunnen bestaande inzichten doen wankelen en nieuwe vragen oproepen. Die dan weer beantwoord moeten worden en die antwoorden worden dan weer kritisch doorgelicht. Sommige wetenschappers vinden dat alles wat we beweren, ook onderzocht moet worden en eventueel worden weerlegd. Een bewering die niet weerlegd kan worden omdat je ze niet kan onderzoeken, is voor hen geen kennis.

Ons cognitief vermogen ligt in de neocortex (superieure laag van onze hersenen). Je zou dus kunnen zeggen dat de neocortex (en onze hersenen in het algemeen) de bron is van kennis. Neurolinguisten (neurologen die onderzoeken hoe taal ontstaat uit onze hersenen) stellen dat onze hersenen uit zichzelf in staat zijn om taal te laten ontstaan. Indien mensen niet zouden praten, zou er waarschijnlijk alleen maar in beelden gedacht worden. Omdat we wel klanken maken, hebben onze hersenen orde gebracht in die klanken en zo ontstonden de talen, waardoor het makkelijker werd ervaringen en dus inzichten en kennis door te geven. Communicatie via taal (gesproken en later geschreven) en gebaren en dans (lichaamstaal) is ook een bron van kennis.

Orale tradities en later geschriften en beelden (schilderijen, film,…) zijn dus de dragers die onze kennis vastleggen. Alles wat wij beseffen werd ooit door iemand gezegd of geschreven of geschilderd of gefilmd. Of gecomponeerd. Eens we de wereld van de kunsten betreden wordt onze kennis subjectiever, meer voor interpretatie vatbaar. Een technobeat roept niet bij iedereen dezelfde gevoelens op en wordt dus anders ervaren en geïnterpreteerd. Maar het is evenzeer een bron van kennis, want je kan pas iets weten over technomuziek als je het zelf beluisterd hebt. Al onze emoties zijn een bron van kennis. Wij ondergaan een emotie en proberen die dan (verstandelijk) te kaderen waardoor we een gevoelen ervaren. Emoties zijn dus de bron van inzichten in wat ons fysiek overkomt. Diverse delen van onze hersenen zijn daarin betrokken en het resultaat is een  gevoelen waar zowel de emotionele als de verstandelijke delen van onze hesrenen in betrokken zijn en samen tot een resultaat komen. Dat proces is ook een bron van kennis.

Er zijn culturen en godsdiensten die als bron van hun kennis 1 boek (of een reeks geschriften) nemen (bv. de bijbel; de koran, enz.). Vandaag vinden we dit ontoereikend, maar soms nog wel inspirerend.

Angst is ook een bron van kennis. Omdat wij bv. angstig werden door blikseminslag en dondergeroffel, zijn we (generaties later) beginnen onderzoeken wat onweer is. Aanvankelijk gaven we als verklaring dat de donder het gevolg was van goden die boos werden op ons (mensen). Wetenschappers weten vandaag dat onweer te maken heeft met wolken die elektrisch geladen zijn en botsen. Uit angst kan dus de wil ontstaan om te weten, om te verklaren en te voorspellen. Een bron van kennis is dus ook de behoefte om de toekomst te kunnen inschatten. Moesten wij in een universum leven waar geen tijd zou bestaan (maar enkel stilstand), we zouden waarschijnlijk geen behoefte hebben aan kennis. En dan zouden we ook niet tot het besluit kunnen komen dat tijd ook een bron is van kennis.

Niet dat ik er wakker van lig (integendeel: door er over te peinzen slaap ik intenser): waarom is er dit heelal? Waaruit is materie gemaakt?  Hoe ontstaat complexiteit? Wat is singulariteit? Wat is de werkelijkheid werkelijk? Zijn deeltjes snaren? Zijn er grenzen aan dit denken?

Interessant werk over tijd en tijdservaring, geschreven door een neurologe. Time by Eva Hoffman

Read more about black holes: those massive, invisible objects that suck in everything around them, may have appeared before the galaxies that host them.

Hoe een herseninfarct inzicht kan geven in onze hersenwerking…

en tot een mystieke ervaring kan leiden.

Aan het woord is Jill Bolte_Taylor.

Istrië – Biënnale van Venetië – Verbeke Foundation Kemzeke – Verdronken land van Saefthinge: zie de foto’s op http://www.yilli.be/reizenexpos/index.html

http://www.wired.com/wiredscience/2009/09/monkeymusic/

Ik hou niet van topsport maar ik wil wel even wijzen op een paradox. Als men Tom Boonen niet naar de Ronde laat gaan omdat hij het imago schaadt van de topsport (en die van de Tour in het bijzonder) wat dan te denken over Michael Jackson die aanbeden wordt door miljoenen, een begrafenis zal krijgen die grootser is dan die van Lady Di en alle Engelse koningen samen, maar die wel een toonbeeld is van hoe het niet moet…

Wacko Jacko was verslaafd aan pijnstillers, spilzuchtig, had het brein van een zestienjarige, schreef teksten zonder inhoud, maakte na 1983 niks meer dat de moeite was, wist met zijn seksualiteit geen blijf, begreep niet hoe men met mediaheisa kon omgaan, traumatiseerde zijn kinderen en wedijverde met de obsolete drang van Franse en Britse hovelingen er zo bleek mogelijk uit te zien.

Vandaag kan men enkel eren wat de man in de periode tussen 1979 en 1983 gepresteerd heeft. Vijf nummers die de tand des tijd zullen overleven. Intussen schaadt zijn imago en levenswandel de popwereld en het beeld dat men van een rockmuzikant kan hebben; schaadt hij alle normen op het vlak van opvoeden (wie noemt zijn zoon nu Prince Michael I) en heeft hij tienduizenden fans te kakken gezet.

De man zou best in alle stilte om twee uur ’s nachts op een obscuur kerkhof begraven moeten worden terwijl men voor de zombies een clip van hem op groot scherm afspeelt. Dat was zijn wereld. Helaas is hij erin geslaagd zich als levende reeds tot bleke dode te laten uitroepen.

Als Boonen omwille imagoproblemen niet naar de tour mag, mogen bezielde artiesten (hoe groot of klein hun talent ook weze) dan niet eisen dat men Michael Jackson voorgoed uit de media haalt en enkel terugbrengt tot wat ie was: een natuurtalent dat op het juiste moment de juiste pasjes zetten op een serie versnelde discotonen. Wie de muziek van Prince beluistert, weet dat deze dreumes meer betekent heeft voor de rockmuziek dan Wacko.

Jacksons aanbidding wacht hopelijk hetzelfde lot als de beloning die de Amerikanen op het hoofd gezet hebben van Al Qaeda-leider Abu Ayyub al-Masri: in 2006 bedroeg die 5 miljoen dollar; in 2007 1 miljoen dollar; en in 2008 nog slechts 100 000 dollar en wie weet zullen ze hem morgen quasi onbelangrijk vinden.