Brains

Hoe een herseninfarct inzicht kan geven in onze hersenwerking…

en tot een mystieke ervaring kan leiden.

Aan het woord is Jill Bolte_Taylor.

Welkom op de bouwwerf Vlaanderen

Mensen hebben behoefte aan rust. Innerlijke rust geeft een gevoel van tevredenheid. En dan waant men zich gelukkig. De omgeving draagt daar toe bij. Als de omgeving in rust is, dan krijgt het innerlijke ook de kans zich gezapig te vleien en te onttrekken aan woelige gedachten of nerveuze lichamelijke spasmen.

Alles wat leeft in de natuur bouwt zich daarom een hol, een bedje van bladeren, een stekkie voor de nacht. Van konijn tot aardworm, van holebeer tot spin: als landschapsbewoners zijn ze wat blij telkens opnieuw in hun vertrouwde veilige plekkie te kunnen terugkeren. Zonder dat bulldozers of spaden of predators hun woonst omgeploegd hebben. Utilitarisme in functie van gevoelsvrede.

Sommige vogels gaan een stap verder dan het minst noodzakelijke en versieren hun nesten. Iets wat menselijke holbewoners moet zijn opgevallen want zij begonnen de rotsmuren van hun holen te beschilderen met jachttaferelen, handen en symbolen. Later werden matjes geweven en deden boomstammetjes dienst als krukjes en tafeltjes. In het Vlaanderen van vandaag zijn Ikea, Leen Bakker of Alesi onze handlangers in het decoreren van ons hol. Sommige van onze medemensen gedragen zich als een Hyacinth Bucket (spreek uit Bouquet) en behandelen hun woonst als ware het een museum. Elk voorwerp heeft een vaste plek; het interieur werd aan de tijd onttrokken. Men durft er als bezoeker amper iets vastnemen, laat staan het op een andere plek neer te zetten. Uit angst de bewoners uit hun gewone doen te brengen.

Maar die behoefte om te leven in een decor waar alles voor eeuwig vastgelijmd lijkt, is dus blijkbaar bij velen ingebakken in hun natuur en een sine que non om tot innerlijke rust te komen, iets wat -geloof me vrij- onontbeerlijk is wil 2/3 van de bevolking niet geregeld uitbarsten in agressie. Dankzij het klokje op de schoorsteenmantel, de ’s ochtends op de centimeter nagemeten opengeschoven gordijnen of de sanseveria die met wiskundige perfectie in het midden van de tafel troont, zouden heel wat van onze medeburgers constant uit hun gewone doen zijn en de statistieken van geweldplegingen doen pieken. Korte lontjes worden door kleinburgerlijkheid ontstekingsvrij gehouden.

Binnenskamers geldt deze ietwat paradoxale vaststelling. Anders is het gesteld in de buitenwereld.

Trek de deur open en de kranen rijzen boven de gevels, drilboors daveren en betonmolens centrifugeren. Altijd wordt er in elk dorp of stadje in Vlaanderen wel ergens gebroken, geasfalteerd, valt er stof te ruiken of dient men te slalommen door bruin slijk tussen opengebroken dalstenen. Nooit is de buitenwereld af. Nimmer kan men er rust vinden. Altijd wordt er getransformeerd. En dat geeft het gevoel dat men zich moet aanpassen aan een veranderende omgeving. Dat maakt menig mens onzeker, nerveus en dus snel humeurig en intolerant.

De populisten in de politiek teren op dergelijke emoties. Zij pretenderen alle kwaad en ongenoegen uit de buitenwereld te kunnen weren, te beginnen met propere straten, stille pleinen en harmonische steden. Het is leuk te willen geloven in een droom.

In dat perspectief is een beurscrash als een geschenk dat nederdaalt uit de hemel. Hoe minder geld er verhandeld wordt, hoe minder transacties er gebeuren, hoe meer de economie stremt. En dus hoe minder bouwwerven, hoe meer een omgeving als “af” en voltooid wordt ervaren. En dat geeft innerlijke rust, ook als men buiten op straat is.

Zet de economie dus on hold. Stop met verbouwen. Stop met breken. De Hyacinths van deze wereld kunnen al die veranderingen niet aan. Ze snakken naar het stilstaande beeld uit hun jeugd; het dorp of de wijk waar alles elke dag hetzelfde oogde; waar rust heerste en de orde van het eigen hol ook op straat werd doorgetrokken. Alleen bij de tandarts willen ze drilboren horen trillen. Alleen door Saharawinden mag er nog stof op hun wagen neerdwarrelen. Alleen stappen in een drassige weide mag nog vuil schoeisel opleveren.

Geef hen dat. En het populisme zal een voedingsbodem minder hebben. Plan verbouwingen tot in de details, in een perspectief van tien jaar, en begin tegelijk aan alle verbouwingen zodat ze ook weer tegelijk stoppen en er snel jaren na mekaar volledige harmonieuze omgevingsrust heerst.

Finse eerlijkheid

De Finse Formule 1-piloot Kimi Raikkonen krijgt een verkeersboete van 30.000 euro wegens ongeoorloofd transport. Hij vervoerde drie sneeuwscooters. In Finland wordt de boete bepaald door je inkomen. Het gerecht ging uit van een maandsalaris van 150.000 euro.

In België, noch in de ons omringende landen, worden de meeste boetes (en zeker degene die opgelegd worden zonder rechterlijke uitspraak) nooit gekoppeld aan het inkomen en daarom weegt eenzelfde overtreding veel zwaarder door voor minder kapitaalkrachtigen. Die worden dus extra beboet. En de EU-excellenties krabden zich in hun schaamhaar.

THE GREEDY QUEEN

De koningin van Engeland heeft zich een i-pod aangeschaft.
Nee, ik ben niet geïnteresseerd in dit soort royaltynieuws. Dat die mensen doen wat ze vinden wat ze moeten doen. Zolang ook de aanschaf van een pak frieten door een asielzoeker of de scherpzinnigheid van Dupont om de hoek niet breed in de media wordt uitgesmeerd, mogen ze de Queen haar aankopen links laten liggen.
Wat we niet te weten komen is welke nummers ze zoal op haar machientje heeft geïmporteerd. Zou ze het aandurven van “God Save the Queen” van The Sex Pistols te beluisteren. I doubt it. En heeft ze die nummers gratis van het internet geplukt?
Dat laatste zou me niet verbazen, want wat lezen we nog: ze stuurde een lakei eropuit om de i-pod te kopen, met de nadrukkelijke opdracht van korting te vragen.
Kijk, daar word ik nu pissig van! Madame is miljardaire, houdt er een 19e eeuwse moraal op na en wil dan nog afslag. Greedy people! Op kosten van de belastingbetaler of met de rente van het op het zweet van oud-kolonies opgebouwde rijkdom, schaft ze zich een speeltje aan. En ze wil daar dan nog niet eens de volle pot voor betalen!
Daarin is ze helaas wél modern! Steeds meer merk ik mensen van diverse pluimage die eropuit zijn elke euro die ze kunnen meegrabbelen of uitsparen, ook effectief tot zich te laten komen of voor zichzelf te houden, zoals daar zijn: premie-opeisers, amper bekwaam de hun opgelegde taken uit te voeren; politici die een privé-vliegtuig ter beschikking willen hebben maar er niet in slagen toekomstvisies te ontwikkelen; topsporters die zich in Monaco nestelen eens de miljoenen binnenkomen…
Kleingeestig. Ja, klein van geest. Als minachting betekenis heeft, dan is het wel in deze context. Bah!

Zo, die emotie is even netjes gekanaliseerd.