Over The last post en Van Rompuy

11 november. Wapenstilstand. The last post weerklinkt. En iedereen gaat tevree naar huis.

Niet ik dus. Ik klaag de hypocrisie van Last Posts aan. Nationalisme en patriottisme hebben geleid tot WOI… m.a.w. Koning en Geloof in Vaderland zijn schuldig aan die gruwel. En wie salueert daar ter herinnering aan de absurditeit van 4 jaar Ijzervlakte? Den Koning en den Kardinaal. En hoor je in de media iets over het diepere psychologische waarom van deze oorlog? Is het dat wat er in Ieper in het museum aan de kindertjes verteld wordt. Nope. Worden de deserteurs die neergeknald werden geëerd? Nope. Zijn het de dichters die uit de loopgraven kritisch berichtten die vandaag geciteerd worden? Etc…

Men moet niet zeggen: laat ons nooit meer oorlog hebben. Men moet diets maken aan Jan met de Pet: chauvinisme, aanbidding, geroffel op eigen borst leidt vroeg of laat tot conflicten. In voormalig Joegoslavië herdenken ze allemaal apart hun doden… en de vonk kan zo weer inslaan. Als Opel Antwerpen dicht moet en Opel Duitsland blijft open… zal je weer haat voelen bij Vlaamse arbeiders. “Den Duits is sterker!”. Moest Merkel zich laten zien, ze zou gelyncht worden. Een Vlaams minister die een tennisspeelstertje financieel wil bijspringen omwille van vaderlandse trots zal morgen dat tennisspeelstertje misbruiken wanneer dat uitkomt. Waarom moet ik überhaupt supporteren voor iemand anders die toevallig in eenzelfde regio is geboren? Waarom worden die primitieve gevoelens gecultiveerd? Ze zijn de voedingsbodem voor populisten.

Het zijn die mechanismen die misschien des mensen (maar daarom niet wijzigbaar) zijn die we bloot moeten leggen. Elke mens wordt als racist geboren en moet dat zo snel mogelijk ontleren. Groepsdynamiek die polariseert, een wij-gevoel gekoppeld aan een nationale plicht (bv. legerdienst of uitspraken als: wat kan jij voor je vaderland doen) zijn de oorzaak van het feit dat mensen op mekaar schieten. Daar moet een last Post-herdenking over gaan. Wanneer individuen weigeren zich te laten gebruiken voor oorlogsdoeleinden (Gandhi gaf het voorbeeld) zullen er geen oorlogsgraven meer gedolven worden. Dus haal de ideologische (chauvinistische) lont uit het beestje en de barbaarsheid van het wij-tegen-hen wijkt voor fascinatie voor de ander, die overigens veel meer identiek dan verschillend is.

Geschiedenis wordt altijd geschreven door de overwinnaars? Vaak wel, maar in ieder geval nooit door degenen die de internationale en economische politiek minachten en deserteren aan natie, meute en schijnidealen.

Vandaar ook dat ik stel: het ergste dat Europa kan overkomen is Van Rompuy als president. Wat we nodig hebben zijn zieners, mensen met visie die de naties (en hun leiders) op hun plaats zetten. Een Van Rompuy is dus iemand die op dat moment geen tegengewicht zal zijn voor hebzuchtigen en dus zal plooien voor (economische, sociale of militaire) conflicten. Als Europa iets kan betekenen, dan is het dat het ontstond op de tonen van The Last Post en als het al enige verdienste heeft, dan is het dat nationalisme niet geleid heeft tot oorlogen. Maar dat is echt wel te weinig. De spirit en doorzetting van Jacques Delors of het universalisme van Louis Michel geven mij meer vertrouwen dan de huidige Belgische premier die zich als een opportunist opstelt, zich Vlaming noemt en zich tot enkele maanden geleden nooit met Europa of de wereld bezig hield. Enig idee waarom nationalisten als Merkel of Sarkozy hem steunen? Ik wel: zijn trompet zal slechts klinken als schriel gepiep.

Lees ook Robert Frisk

4 dagen zonder internet

Vier dagen zonder internet. In Ardennenland.

Wat heeft ons dat aan gezichten opgeleverd?

Een abondance van goud geel bruin. In meer schakeringen dan je kan terugvinden op een schilderspalet. Een tapijt van 738 555 afgevallen blaren waarop het zacht stappen is. Omdat mijn jongste 12 wordt, hadden we vier vriendjes mee genomen. Na 430 blaren stopten ze met tellen. Loosers. Allemaal de schuld van Studio 100. Die promoten gemakzucht.

“Het brandt” riep een van de kids. Uit het dal klom een diffuse sliert. Lichtgrijs en wazig. Uitdijend. Niks brand, niks rookpluim, maar opgestegen nevel doordat zonnestralen een plas of een beek verwarmden. Dat komt ervan als je teveel tekenfilms kijkt. Met in elke scène spanning en drama. Terwijl er geen plaats is voor de poëzie van natuurfenomenen. De schuld van Studio 100.

’s Nachts kregen we bezoek van een koppel fretten. Ze dansten cirkelgewijs een paringsritueel boven ons hoofd. Korte krijskreten wisselden af met  driftig gedab. Go elsewhere, maar ja, een hooizolder is natuurlijk een ideale plek om de eerste frisse novembernacht door te brengen.

En wat hebben vier dagen zonder internet in Ardennenland aan inzichten opgeleverd?

De prijs van het wild is ingestort. Twee euro voor een kilo everzwijn, vier euro voor vrouwelijke herten (biches).  De beesten zijn net geschoten en je pikt ze op rechtstreeks na het beëindigen van de jacht. De prijzen zijn dus voor het beest incluis kop, pels en beenderen. Reken 30 kilo voor een jong zwijn. Of 60 kilo voor een vrouwtjeshert. Dat maakt dan 240 euro + 25 euro voor het inhuren van een slachter = 265 euro. Daar heb je twee grote billen (achterpoten) voor, waaruit makkelijk 6 grote gebraden te snijden zijn; een rug (filet en massa koteletjes), twee schouderstukken (nog een reeks gebraden) en een hoop ragout. 1 stuk gebraad kost al snel 25 euro bij de slager. Reken dus maar uit. O ja de prijzen zijn zonder btw. En toch zijn het nettoprijzen, want na een jacht worden geen bonnekes uitgeschreven. 

Tijd zat om 1245 bladzijden te doorploegen. “Sabbatical” van de familie Alain Grootaers; “Chinese tekens” van journalist Jan van der Putten; “Eens beloofd” van psychotriller auteur Harlan Coben en  “Video Vortex Reader, Respones to YouTube” onder redactie van de onderzoekers Lovink en Niederer.

I feel happy and satisfied. Een grabbel quotes.

CHINESE TEKENS

Een Chinese boer die voor het eerst in een vliegtuig zat, probeerde op tienduizend meter hoogte de deur open te maken om zijn fluim kwijt te geraken.

Het telraam blijft in China in gebruik om de uitkomst van de elektronische rekenmachines te verifiëren.

China’s middenklasse heeft de schotse whisky ontdekt maar lengt deze nieuwerwetse drink graag aan met ouderwetse thee.

Over nationalisme: In rijke landen is nationalisme een gevaarlijke stroming. De Verdonken, Wildersen, De Winters en andere provincialen mogen wat mij betreft vandaag nog emigreren, het liefst naar arme, dictatoriaal geregeerde landen waar ze kunnen bekomen van hun opgewonden gekakel en hun de ogen kunnen opengaan. In arme landen kan nationalisme nog gevaarlijker zijn dan in rijke, omdat armoede ene goede voedingsbodem is vormt voor fundamentalistisch fanatisme. Maar het kan ook de inspiratiebron zijn van nationale emancipatie. Dat was het in China. Het is het nu niet meer.

Als communistische nationalist was Mao geen uitzondering. Overal ter wereld is het de grote communistische leiders  in de eerste plaats te doen geweest om het consolideren van hun macht in eigen land. Stalin, Kim Il Sung, Tito, Ho Chi Minh: stuk voor stuk waren het nationale leiders die in hun buitenlandse politiek uitgingen van het nationale belang – net als hun collega’s in de niet-communistische wereld trouwens. Hetzelfde geldt voor Fidel Castro, eerder een charismatische  Latijns-Amerikaanse caudillo  dan een klassieke communistische partijleider. Wereldrevolutionairen als Trotski en Ernesto Che Guverara hebben voor hun internationalistische opvattingen zwaar moeten boeten. Trotski werd vermoord in Mexico, Guevara in Bolivia, en de volgelingen van deze idealisten zijn geboren verliezers gebleken.

Tienanmen: Majesteitsschennis is van alle tijden en van alle culturen. De journalist Yu Dongyue, een van de drie jongeren die tijdens de Tienanmenrebellie van 1989 eierschalen gevuld met rode verf naar het grote Mao-portret slingerden, kwam in 2006 als laatste van de drie vrij. De folteringen hadden hem zijn zinnen doen verliezen.

Beeldend kunstenaars bereiken aanzienlijk minder mensen dan cineasten of schrijvers, maar ook zij moeten van Tiananmen afblijven.

Nu is de Chinese moderne kunst explosief tot bloei gekomen. ‘789’ is de naam van een bruisend galerieën- en werkplaatsen complex in de Chinese wijk Dashanzi. In de voormalige militaire fanrieken, in de jaren vijftig gebouwd door Oost-Duitsland in Bauhaussstijl, staan de in rode karakters geschreven leuzen uit de tijd van de Culturele Revolutie nog op de plafonds. Wat daaronder te zien is, lijkt lichtjaren van die tijd verwijderd. De partij heeft langzamerhand begrepen dat grensverleggende kunst niet is tegen te houden. Ze troost zich met de gedachte dat kunst een aardige uitlaatklep is voor protestgevoelens, en dat ze hoe dan ook ver buiten de leefwereld staat van de massa.

Ook voor de kunst zijn er echter grenzen. Zo moest tijdens het Dashanzi Kunstfestival in 2006 een week na de opening een aantal kunstwerken op last van de politie worden weggehaald. Daaronder was een schilderij van de tanks op het Tiananmenplein door Seng Qi (zijn galerie in ‘789’ is gewijd aan foto’s van zijn linkerhand die sinds 1989 haar duim mist, een zelfamputatie uit protest tegen het bloedbad).

Ook een schilderij van Ga Qiang, waarop het Tiananmenplein te zien is door het gat dat een kogel heeft geslagen in een hand, moet weg. Datzelfde lot trof ook een doek over Mao’s beroemde zwemtocht in de Yangtze, niet vanwege het thema maar door de kleur van het water van de rivier: bloedrood.

Slogans uit Chinese voorlichtingscampagnes:

Fok minder kinderen en meer varkens.

Een baby erbij betekent een graf erbij.

Van abortus hangt de toekomst van je land en je koeien af.

Vandaag luidt het: Moeder aarde is te vermoeid om meer kinderen te dragen.

SABBATICAL: Going Commando! Thaise hogeschool- en universiteitsstudentes hebben er een hype trend bij. Onder hun uniformrok dragen ze geen slip. Tot ergernis van ouders en leerkrachten. Schooldirecties roepen de ouders op om hun dochters ’s ochtends te controleren. En ook op school worden de jongedames gecontroleerd. En dat roept bij Alain Grootaers (what’s in a name) de terechte vraag op: wie heeft het recht op school (en thuis) die rok op te heffen… Het opleidingshoofd? Het departementshoofd? De decaan? De algemeen directeur of de rector? Voer (figuurlijk bedoeld hé) voor een privacycommissie, als je het mij vraagt.

GEZIEN: Julia, een film van Erick Zonca uit 2008 met de verbazingwekkend knappe acteerprestatie van hoofdrolspeelster Tilda Swinton. Zij IS de zichzelf verliezende alcoholverslaafde mannenvreetster,  loser en toch een heldin. Hoe meer ze zich in nesten werkt, hoe meer sympathie je voor haar krijgt en tegelijk wil je haar toeroepen: don’t do that!

Zelden ook zo’n zin gehad om een zootje kutmexicanen die kinderen kidnappen omwille van het losgeld, te laten doodschieten.

Fascinerend zijn ook de geknipte scènes waarin Swinton alweer de pannen van het dak acteert en je regisseur Zonca (in het Frans dus) commentaar hoort geven, o.a. over het uitdiepen van een mannelijk personage.

Zonca maakte ook Le Petit voleur (2000) en La vie rêvee des anges (1998).

En twee links: bepaal zelf wat je NEWS vindt via http://www.loogie.net en volg de artistieke scene op http://www.1go1.net.

De sossen

Geert Lambert enkele weken geleden: Ben ik daarvoor zo fel gaan ontvetten?

Louis Tobback gisteren: Wat ik socialisme noem, bepaalt de invulling van de S, en de P, en de a. Overigens, ik vond die Antwerpenaar met z’n a niet eens een echte SP’er (had hij die a maar eerst in ‘t StAd uitgeprobeerd). Maar als ze nu ook al non-Sossen toelaten…

Bert Anciaux vandaag: Moet ik nu verdomme opnieuw uien onder mijn neus wrijven om sympathie te winnen?

Debruyn: Als die meneer zijn voorwaarden stelt, moet hij dat eerst voorleggen aan de leden.

Gennez: Op advies van Johan: de ouw krokodillen en de hardliners In snelheid nemen door het hem in de media te laten aankondigen. En dan hopen niet het parcours te volgen van de met marktlogica doordrongen roergangster van deVlaPro’s.

Vrouwelijkheid in de politiek. Het is op Vera Dua na zelden leuk om vrouwen bazig bezig te zijn. Miet Smet? Man eater. Mieke Vogels? Blij erbij te horen. Marianne Thyssen? Sharp sweetness.

Koninklijk Verkenner

“Kom we gaan naar Eurodisney.” Dat is tenminste een leuke manier om in de file te staan, moet hij gedacht hebben. Gemiddeld brengen bezoekers er immers 70% van hun tijd door met wachten.

Files op een autostrade gaan sneller vooruit, denk ik dan.

Wilfried Martens stond dus in zo’n file. In Eurodisney. Toen hij ge’sms’t werd. Met de vraag om koninklijk verkenner te worden.

Waarna, kwestie van voldoende druk uit te oefenen, nog zo’n 50 telefoontjes volgden. Van oude scoutsvrienden. Lieden met de meest liederlijke totemnamen.

Dit land wordt immers geregeerd door homo ludens. Vlagje strijken, groetje brengen, liedje zingen, spelletje spelen, vlagje moeten veroveren, bommetjes plaatsen, verkennertjes sturen, luitenantjes laten warmlopen, maarschalkje op het droge houden. En dat liefst met heel veel strategisch inzicht. Al loopt het daar dus mis met de huidige generatie politici. Die ventileren te snel een mening in de media –die vierde macht, of is het eerder een arena die te pas –en volgens velen te onpas- gebruikt kan worden in de machtsstrijd tussen de zgn. drie machten, waarbij men voorbij gaat aan de echte twee machten in dit land, n.l. de economische grootheden en de politieke partijbonzen. Regeringen zijn gebonden aan begrotingen die op hun beurt afhangen van de winsten van de bedrijven. Parlementsleden zijn de koorknapen van de partijleidingen en de rechters zijn de uitvoerders van de wetten waarbij ze bij momenten hun eigen individuele frustraties laten meespelen maar of dat nu een positieve invulling van het begrip onafhankelijkheid is, zou ik toch betwijfelen.

En toen gebeurde het. Ook ik werd gecontacteerd. Met de vraag om koninklijk mineur te worden.

Dus ik zeg ja, ik ben even oud als Filip maar nog nooit uitgenodigd geworden op diens verjaardag en ook mijn zoon van 15 werd dit jaar niet uitgenodigd op een of andere viering, terwijl honderden andere 15-jarigen dat wel werden, dus greep ik deze unieke kans.

Een totem heb ik niet en scoutskleren al evenmin. Maar ik jog, heb veel strategisch inzicht en dito verbeelding.

En dus stapte ik waakzaam, zoals het een mineur past, door het paleis. Zag ik daar een zaal vol kaarsen. En op de grond, in het midden, een gebogen rug. Die van Fabiola. Ik hoorde haar repetitief klagend zingen. “Pol popol pol oh pol…”

“Sorry mevrouw, maar was dat de roepnaam die u aan uw echtenoot gaf?” Ik rook een primeur waarmee ik de media kon halen zodat mijn bezoek zeker niet in mineur zou eindigen.

“Maar nee, meneer. Ik bid opdat Pol zou terugkeren.”

Daar ging mijn scoop.

“Welke Pol, mevrouw?” Even hoopte ik die van Soulsister maar dat leek me te heet gegrepen.

Dan schrok ik: toch niet Vandendriessche zeker, die zijn senaatszitje terug kwijt was omdat Leterme opnieuw in de senaat zijn loon komt opstrijken… Laat die Pol maar terug naar zijn gazet gaan.

“Pol VDB, meneer.”

“Maar mevrouw, die is dood.”

“Ja, maar hij kan herrijzen want we hebben hem nu meer dan ooit nodig. Beeld u zich in, meneer, dat Van Den Boeynants vandaag een speech zou houden. De mensen zouden het wel begrijpen. Trop is toch teveel. Teveel separatisme en gekibbel.”

Hoe Fabiola die laatste woorden uitsprak laat ik even in het midden. Oude mensen, ook al vertoeven ze met hun gedachten in de christelijke middeleeuwse catacomben, verdienen de nodige eerbied.

“Wat komt u hier doen meneer?”

“Ik kom ontmijnen, mevrouw.”

“Ha, dan moet u bij de vrouw van mijn schoonbroer zijn.” Het woord koningin kan ze niet over haar lippen krijgen. Spanjaarden en Italianen, het is altijd al haat-liefde geweest tussen die Latijnse furies.

Bij het verlaten van de zaal hernam Fabiola haar geweeklaag. Ditmaal meende ik haar Gaston Gaston te horen prevelen. Toen ik door de laatste gang liep werd plots alles duidelijk. Ik passeerde een reeks portretten, van onder het stof gehaald en aan de muur opgehangen. Ik herkende Eyskens senior, jawel de Gaston. Daarnaast hingen Paul-Henri Spaak, Willy Declercq en Leo Tindemans. Hoever kan je terug in de tijd gaan om strenge coryfeeën als redders des vaderland op te laten draven? Hoe dood moeten ze zijn om opnieuw opgevoerd te kunnen worden?

Zou men in Duitsland opnieuw Helmuth Köhl van onder het stof halen of Willy Brandt opgraven? Snakken de Britten naar Margaret Thatcher eens Gordon Brown weggestemd zal zijn?

En komt na Sarkozy Chirac of Pompidou opnieuw op de troon?

Nee toch. Maar wie “onze” politici al eens in een andere landstaal heeft horen praten, weet dat ze o zo provincialistisch zijn. De Decker, Somers, Vogels, Gennez, Anciaux, Vandendriesche… het kan niet anders dan fout lopen. En dan zwijg ik nog over de taal(on)kunde van Elio, Isabel, Laurette en Joëlle.

Misschien zou men er beter aan doen de inboedel te verdelen en vanuit de regio’s samen te werken. Bij een boedelscheiding spelen vele factoren een rol. Niet in het minst de financiële draagkracht van elk van de partners. Wie veel heeft, moet meer inbrengen. Maar kan zich op die manier ook meer toeëigenen. Wanneer we geen federale regering meer nodig hebben, houdt BHV op als probleem te bestaan en zijn ook de drie niet benoemde burgemeesters geen probleem meer. Halle en Vilvoorde worden Vlaams en in de drie randgemeenten zal men Nederlands als voertaal behouden, ook als men een meerderheid Franstaligen heeft.

En Brussel zal Franstalig blijven. Met een reeks burgers die een andere taal spreken waaronder dus Nederlandstaligen.

Simpel toch.

Toen ik die laatste woorden uitsprak glimlachte ik voldaan en aanmoedigend. Maar volgens Van Yperseel de Strihou, die de Vlag vasthield, was ik toch niet de ontmijner die ze voor ogen hadden. Ik was, volgens deze koning achter de schermen, eerder bezig een bom onder het paleis te leggen. En dus eindigde mijn bezoek aan het paleis alsnog in mineur.

Oracle en de wereldpolitiek

U kent ze wel, de cd-roms die bij een magazine steken en gratis software bevatten. Ditmaal eentje van Oracle met erop zowaar software om een databankje aan te maken. Maar eerst natuurlijk de licentie-overeenkomst goedkeuren. En wat lezen we in die License Agreement…
To accept this license, you must agree to all of the following term by checking the boxes next to each statement below:

ELIGIBILITY EXPORT RESTRICTIONS

I am not a citizen, national or resident of, and am not under the control of, the government of: Cuba, Iran, Sudan, Iraq, Libya, North Korea, Syria, nor any other country to which the United States has prohibited export.
I will not download or otherwise export or re-export the Programs, directly or indirectly, to the above mentioned countries nor to citizens, nationals or residents of those countries.
I am not listed on the United States Department of Treasury lists of Specially Designated Nationals, Specially Designated Terrorists, and Specially Designated Narcotic Traffickers, nor am I listed on the United States Department of Commerce Table of Denial Orders.
I will not download or otherwise export or re-export the Programs, directly or indirectly, to persons on the above mentioned lists.
I will not use the Programs for, and will not allow the Programs to be used for, any purposes prohibited by United States law, including, without limitation, for the development, design, manufacture or production of nuclear, chemical or biological weapons of mass destruction.

M.a.w.: Oracle zet zich op één lijn met dhr. G.W. Bush en verbiedt het gebruik of verzenden naar schurkenstaten.
U kent me: ik heb de cd-rom in tienvoud gekopieerd en Steve Stevaert is al onderweg naar Havana met een lading Oracle’s.
Intussen weet ik waarom ik een aangeboren wantrouwen heb t.o.v. orakels.

EEG versus EU

Het ene neen is het andere niet; althans, dat wordt gefluisterd, naar aanleiding van de referenda m.b.t. de Europese Grondwet. In Frankrijk zou het een afrekening zijn geweest met de regering van Chirac; in Nederland was het echter niet de regering Balkenende die ter discussie stond.
Het is veel meer dan dit. Gelukkig maar.

De Europese grondwet kan noch aan de Nederlandse noch aan de Franse burger inkomenszekerheid garanderen. De grondwet kan evenmin een oplossing bieden voor achtergestelde wijken en desperate illegalen, noch een snel werkend en gratis ziekteverzekeringssysteem verzekeren. Om maar te zwijgen van de onbetaalbaar geworden pensioenen.
Niet dat de 63% neen-stemmers in Nederland of de 55% non-Fransen het lijvige juridische document dat de grondwet is, uitgeplozen hebben. Ze wéten gewoon (en ze hebben gelijk) dat politiek in tijden van tekorten en economische crisis geen zekerheden kan bieden. In tijden van hoogconjunctuur kan ze dat evenmin, alleen is er dan veel geld om op te souperen en dus lijkt het alsof politici regeren en de lakens uitdelen.

Het neen van Nederlanders en Fransen is een non tegen de gevolgen van globalisering, tegen de onzekerheden die deze en volgende generaties dagelijks voorgeschoteld krijgen en waartegen geen grondwet en geen politieke kaste gewassen is. Het is in wezen het niet willen aanvaarden dat onze rijkdom gebouwd werd ten koste van anderen (of op zijn minst zonder te delen met anderen; de aalmoezen der ontwikkelingshulp niet mee gerekend). Het is een neen tegen een onafwendbaar economische achteruitgang. Het is een fenomeen dat ook in alle andere EEG-landen (je weet wel, de founding states of the EU) te merken is.

Zo’n egoïstisch gedrag krijg je dus als je leeft in een dictatuur, de dictatuur van de economie. En daar willen Nederlanders (en ook Fransen) een Europa tegenover plaatsen. Een Europa dat zekerheden biedt op die vlakken die uiteindelijk essentieel zijn geworden in de West-Europese beschaving. M.a.w.: waarom zou iemand überhaupt op een grondwet stemmen die niet eens de essentie van het waardevolle van een culturele identiteit kan waarborgen? Net zomin als dat men politici behoeft die onderling kakelen, mediatijd opslorpen en uiteindelijk toegeven dat ze geen vat hebben op het gebeuren (het zijn schippers op een boot die door anderen gestuwd wordt). Wat mensen nodig hebben zijn inkomenszekerheden en perspectieven en dat ze daarbij minder zullen mogen vervuilen, meer afval moeten sorteren, minder de wagen mogen nemen om in hun gemeente rond te toeren en geen drinkbaar water meer mogen verkwisten: dat zijn maatregelen die ze zonder meer zullen aanvaarden; wanneer men het met minder energie moet doen gaat de levensstandaard er niet op achteruit; dan is het enkel de kers op de taart die er niet meer zal zijn. Echter, momenteel zijn de levensstandaard en de gemoedsrust bedreigd door een mondialisering waarbij niet de uitwassen van ons decadente gedrag ter discussie staan, maar het einde van het consumptieparadijs in zicht komt en waarbij ook de vrije tijd en de luxueuze reizen opgeofferd zullen moeten worden. Het is niet de kers op de taart, het is de taart zelf die op het spel staat!

En het is duidelijk: in Nederland kan het verenigd politieke middenveld (van centrum links tot centrum rechts, van socialisten over christen-democraten tot liberalen) niet langer aanspraak maken te spreken uit naam van een bevolking. Zij werden weggestemd, want zij waren allen pro Grondwet. Dat hierbij afgunst een rol speelt, is duidelijk, maar misschien ook wel terecht. Beroepspolitici hebben voor zichzelf een materieel verzekerde toekomst uitgedokterd met hoge lonen, veel extra’s en een verzekerd groot pensioen. En leveren zij in de plaats degelijk werk? Nee, want ze staan langs de zijlijn te roepen dat hun ploeg het beter moet doen en ze zeggen dat ze nieuwe spelers zullen aankopen, en dan blijkt dat ze dat niet kunnen. Met de ploeg die op het veld staat, kunnen ze het ook niet waar maken, en de ploeg wijzigen kunnen ze ook al niet… Who needs them?
Men wil dus geen politieke kaste meer, men wil dit politiek systeem niet meer omdat het geen antwoorden kan bieden op de essentiële bekommernissen.
Enkel onderwijs en de aanleg van wegen en treinen blijven buiten schot, daar kan de overheid (gelukkig maar) nog wel een adequate rol spelen. Voorlopig?

We hebben dus behoefte aan een andere politieke structuur. Weg met de middelmaat van deze politici, die zich in het beste geval (als er geld in de schatkist is) opstellen als brandjesblussers voor werklozen en bestaanstrekkers; maar ook: weg met de dictatuur van kapitaalstromen. De Europese grondwet werd verkocht als een blauwdruk, een politiek project. Het is het verkeerde project. Het is niet door kapitaalstromen te vergemakkelijken dat de inwoners van de EEG het beter zullen hebben. De Europese grondwet maakt het makkelijker voor Nederlandse bankiers of industriëlen te investeren in kaasfabrieken in Polen. Mooi, maar wie blijft er met de korstjes achter? De Nederlanders. Ze kunnen Pools (of Duits, de tweede taal in Polen, of Russisch) leren maar ze zullen met de ondernemers mee moeten verhuizen. Iets wat niemand doet. Nederlanders weigeren in Polen te gaan werken. Polen daarentegen willen wél hun gezin achterlaten en drie weken in Nederland gaan werken, om dan een weekje terug naar Polen te keren, en wederom drie weken in Nederland te arbeiden.
De Europese grondwet is een vorm van ontwikkelingshulp voor de nieuwe lidstaten. De grondwet maakt het mogelijk om de economie aldaar op te vijzelen. Maar hier speelt de wet van de communicerende vaten! Dit zijn niet de golden sixties en dit zijn niet langer de perioden van kolonialistische overheersing. Wat ik bedoel is: er komen geen euro’s bij in de vaten; elke euro die wegtrekt uit Nederland gaat ten koste van de levensstandaard van onze noorderburen. Het totale volume van de vaten kan niet meer stijgen.

In tijden van crisis is men niet solidair. Het zal de Nederlander worst wezen of de Poolse economie uit het slop geraakt. Als ze überhaupt al iets weten over Polen, want een Europese tv-zender bestaat er niet en niettegenstaande 60% van de wetten en richtlijnen die het gedrag van de Nederlandse of Franse of Vlaamse burger beïnvloeden, van Europese origine zijn, wordt er amper aandacht aan besteed in het nieuws. Met Tony Naets (de vlinderdasjournalist die in de jaren 70 dagelijks vanop het Schumanplein berichtte) is ook in Vlaanderen Europa van de beeldbuis gefladderd. Nationale politici zijn daar blij om, omdat zij dan in de actualiteit komen te staan. Met geleuter over komma’s en centiemen terwijl de miljarden elders verdeeld worden. Who needs them?

Nederlanders en Fransen doorprikken deze farce. De politieke particratieën in West-Europa zijn dood. We hebben nieuwe structuren nodig om de economie te leiden. Ondernemerschap en zin voor initiatief kunnen best samengaan met een geplande economie waarbij men vaste inkomens verzekerd (in ruil voor een maatschappelijke inzet!); een gratis gezondheidszorgsysteem (in ruil voor een opgelegde gezonde levenshouding!) en een materiële welstand (in ruil voor zuinig energieverbruik en een ecologisch verantwoord productieproces!).
Er is geen andere uitweg! Verstandig Nederland (de hooggeschoolden) heeft ja gestemd. Ze maken 1/3 van de bevolking uit. De overige 2/3en willen zich niet met politiek bezighouden, willen de maatschappij niet runnen. Zij zijn er niet verstandig genoeg voor en ze weten dat. Dus doen ze aan cocooning avant-la-lettre, wat kan leiden tot navelstaren; en tegelijk willen ze dat iemand het beleidvoeren in hun plaats doet. De partijpolitici hebben echter gefaald. Zij houden de teugels vast van een paard dat op hol is geslagen. Ze hopen dat het Poolse vat zo snel mogelijk gevuld zal worden waardoor de terugslag naar de EEG-landen liefst binnen enkele jaren zal plaatsvinden. Vergeet het maar.

De keuze is nu tussen populisme à la Berlusconi, waarbij de EU als een pudding in mekaar valt en men door een diep dal zal gaan waarbij veel vernietigd wordt (structuren, gebouwen, vertrouwen), zodat men weer kan heropbouwen (wat werkgelegenheid verschaft, de politieke van de grote werken, de New Deal weet je wel); of men zal een sociaal en ecologische blauwdruk voor de wereldeconomie uittekenen (beginnend bij Europa) waarbij men inkomenszekerheden garandeert en in functie daarvan de economie (en de aberrant hoge lonen van pdg’s en EU-topambtenaren) aanpast.
Ja, er zijn helaas constanten in de geschiedenis: wanneer een systeem implodeert, is het dankzij de vernietiging dat het zich heropbouwt. Als de accommodatie in de EEG-landen niet meer onderhouden kan worden en de verarming optreedt, zal het wachten zijn op nieuwe kapitaalstromen uit een heroplevend nieuw oostelijk gesitueerd Europa om weer rijkdom te creëren. Bakoenin en Hitler wisten het al: afbreken is opbouwen. Oorlog is één manier om te zaaien (en later te oogsten). De vraag is dus: hoe ver wil men het verval laten komen? Hoe ver KAN men het laten komen, want wie heeft er vat op dit proces?

Het vat aan deze kant van Europa zal leger worden maar mag niet té leeg worden. Het vat aan de andere kant van Europa moet gevuld worden (en de ethiek gebiedt te zeggen: hoe sneller hoe beter), maar als het gevuld wordt ten koste van het vat van de EEG-landen, dan krijg je een stemming zoals die zich nu voordeed. Wie zijn de alchemisten die dit proces kunnen voltrekken?

wordt vervolgd

Interessante links:

De achterkant van het consumptieparadijs op Visionair België.

Strijden tegen ‘doodgravers’ Europa

Dossier democratie

De Vos Reinaerdt op z’n Turks

De Turkse cartoonist Musa Kart is veroordeeld tot een boete van 2800 euro omdat hij premier Erdogan als een kat had afgebeeld. Als reactie liet het wekelijkse humormagazine Penguen de premier in de gedaante van verschillende dieren op de cover afbeelden met als titel “Het Koninkrijk van Tayyip”.
Gevolg: Erdogan eist nu het tienvoudige van bovenvermelde som.
Zouden Erdogan en Google (zie Grapjes moeten kunnen) hetzelfde durven/mogen doen moesten ze lid zijn van de EU?