Mijmering
Wij waren de doppers van de jaren 80.
Wij likten nooit de zwarte kluizen van bankiers
Wij droomden.
We woonden in boeken.
We namen aandelen in utopieën.
Wij strandden op groene nucleaire zoden:
Veel dijk weinig aarde.
Wij werden de puree van onze vruchten.
Wij schilderden kinderen tot leven
& borstelden ons. Veeg na veeg.
Wij waren populair voor onszelf.
Verlieten we ons innerlijk bos
Dat in onze mond proefde
Als trots-
Vandaag lopen we te midden eikels.
————
Multidisciplinary exhibition – Centre Pompidou du 7/5 au 11/8.
A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.
Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.
Moe. Beu. Om het defaitisme als norm te installeren.
Ter plekke wouwelende media:
Van Camp versus Thevissen;
Het ontbloten van de kroon;
Kartels, tactiek en blackberry’s:
Echternach lijkt een spurtende processie.
Messen in ruggen,
mensen ongemeend glimlachend,
Egogegalm.
Bof la Belgique, poeha la Flandre.
Vive l’Europe. Vive l’humanité. Moe. Beu.
Zwarte gaten, reuzekikkers, poëzie
De kracht van kleur en contour
Al de rest lijkt tijdverlies,
(on hold)
Energie. Rust. Visie.
Dark movement:
The bitterness of a fruity walk
The speed of the night.
Shall we fill the bridge?
Gapping through air
We are wheel of energy.
Beware of our naughty talks.
The front door is above
As the sky above the sea.
She is the tuff wind
Silent in the view of my sight
Sneezing as a bird on the gloves.
She is beside me as a turning wheel
As we float away from the bitterness.
There are limits to what we can see
There are no limits to what life can mean.
Stop the light of the deep blue
Breakfast is a sign of hope.
———————————————
Schilderij: Rudolf Boogerman (Raboo) uit de Lost Corners-serie
Tekst: Yilli
Ik spreid mijn bed
in de schaduw van het smelten van de tijd.
In de stilte van spreeuwen, buizerds en kraaien
bewoon ik dit zinderende blauw.
De spoorbedding draagt de hemel
waarin ik vervel.
Het draven van de rails
doet de palen dansen.
Het gewelf knarst
wanneer uit de diepte de kloppende hoeven
Van het Ros het staal doen stollen.
Dit zijn middagen waarnaar ik bedel.
Snijd dan doorheen mijn zang vol eenzijnheid
en zinder als je me het nakijken geeft
jij flitsende slang, passant in onze tempel.
———————————————
Schilderij: Rudolf Boogerman (Raboo) uit de Lost Corners-serie
Tekst: Yilli
Nooit zal men tweemaal dezelfde ervaring hebben.
Al was het maar dat bij de tweede maal in herinnering verwezen wordt naar de eerste maal.
Een zonsondergang zal dus nooit identiek ervaren worden.
Een zonsondergang is evenmin poëtisch, maar eerder een moleculaire dans waarbij gedeelten van wolken en ijlere delen van de lage atmosfeer door de zon opgewarmd en belicht worden. Kleuren worden contrasterender en warme bundels oranje felheid stralen…
Niet de zonsondergang is poëtisch, maar wel de relatie tussen het gebeuren in de omgeving en wat er zich in mij afspeelt.
Pas door mijn ervaring wordt het landschap poëtisch. Vandaar dat we hetzelfde zicht de dag erop als afwezig, en de dag daarna als afstotend of triestig kunnen ervaren.
Poëzie is een manier van voelen die zich voordoet wanneer men zich niet langer als een gescheiden ik ervaart, doch opgenomen voelt (ver-enig-t) in een omgeving en uit deze omgeving (en dus ook uit zichzelve) er zich een schoonheid lijkt op te borrelen, die een zacht, verwarmend en hoopvol gevoel oplevert- wat men dan als poëtisch kan benoemen.
