Zwart

Dit zwarte beeld (of een wit beeld) is alles wat ik als eindredacteur zou plaatsen. De foto’s van het busongeluk zijn onnodig, bieden geen meerwaarde, voeden de sensatiezucht, en tonen onvoldoende respect voor de nabestaanden. Het zou fijn zijn moest men nu zwijgen. En enkel nog vermelden wat de oorzaak was. En verder een lijntje bij de begrafenis van de slachtoffers. Sereniteit aub. En geen beelden van ouders aan de schoolpoorten. Doe dat niet. We weten wat we moeten weten. We huilen in onszelf. We moeten dat echt niet uitgemolken hebben. En kom niet af met collectieve catharsis. Zwart. Of wit, omdat het leven verder gaat. Om onze droefheid weg te mediteren.

Toen ik op de radio de eerste zin van het nieuws hoorde: “Reporter X staat aan de tunnel. Wat is het voor een tunnel?” heb ik onmiddellijk gezapt naar een zender met muziek. “Als er nog iets gebeurt dan melden we het onmiddellijk.” Het is gebeurd. En het is om stil van te worden. Stilte… is iets anders dan versoaping.

Wat is de meerwaarde naasten van slachtoffers te filmen? Ik zou niet willen dat ik -zelfs vanop 10 meter afstand- gefilmd wordt. De enige beelden die ik aanvaard zijn een interview met degene die een officiële persconferentie houdt. En -onder ons- je kan dat evengoed in 1 zin samenvatten, zonder beeld. TV is vaak radio met de verplichting beelden erop te kleven.
Ik denk dat veel mensen aangezogen worden naar dit “spektakel” en dat ze uiteraard (zeker als niet-betrokkene) hun geest (en ook wel een beetje hun gevoelens) willen vullen met dit “event”. Maar zoiets kan je pervers noemen. En daar mag je volgens mij niet aan toegeven. Een kettingroker zal ook willen roken, maar moet je hem daarom een pakje onder de neus duwen? Juist niet, zou ik zeggen.

Dus nee, we mogen niet toegeven aan die mensen die geen seconde willen missen van deze tragedie. We mogen hun voyeurisme en de ramptoerist in hen niet voeden. Misschien is er zelfs een beetje stiekem gesublimeerd leedvermaak of gejubel omdat men zelf vrij is van dit leed.

We zijn allemaal wat beter af met begrip voor onze medemens. Maar deze tragedie, dit busongeval, is toch een zeer eenvoudig iets: hartverscheurend, genadeloos, des levens… Met  méér beelden, méér reporters ter plekke beseffen we toch niks meer en creëren we niet meer begrip. Dat men aub verder zoveel mogelijk zwijgt over “het verdere verloop” (ik word bijna misselijk als ik die woorden hoor).

Ik denk ook aan de vrienden en familie van de slachtoffers… Zij willen evenmin dat men alles blijft uitsmeren, extra newsflashes, weeral beelden… voor die mensen is het bijna sadistisch dit te moeten ondergaan.
Het is dan ook uit begrip voor hen dat ik dit schrijf.

Binnen een jaar -als er zouden zijn die er mee instemmen- ouders interviewen over wat er deze dagen in hen omging; dat is ethisch nog te verantwoorden en dat leert ons veel meer, want intussen hebben ze veel meer meegemaakt en (moeten) verwerken en dus dan pas bevat die informatie meerwaarde.

In afwachting zit ik tevergeefs te wachten op de eerste zender die het ongeval sec omroept, gevolgd door: “Uit respect voor al wie betrokken is, én wie behoefte heeft aan stilte, berichten wij niet verder. Sturen geen reporters ter plaatse. Voeren wij geen lesje crisiscommunicatie op. U weet wat u moet weten.”
Geloof me, er zijn mensen die zonder sensatie kunnen.

Overigens, eergister zijn er door bombardementen kinderen om het leven gekomen in Gaza. Daarnet stierven er door honger en uitputting in X. Ik ben daar evenzeer van onder de indruk en voel me evenzeer machteloos. En ik leef mee met die ouders, ook al drukken ze zich in een taal uit die ik niet spreek. Tenzij de taal van menselijke verbondenheid en leed omwille van een gestorven geliefde. Misschien zou men de kinderen van Gaza iets meer mediatijd moeten geven (los van het politieke aspect). Want wat er deze ochtend gebeurde in een Zwitserse tunnel, is een gevolg van brute pech. Quasi onmogelijk om te verwerken. Kinderen die sterven van honger, dorst of door oorlogsgeweld… is geen brute pech, maar georganiseerde geweldpleging of verzuim tot hulp. En ook quasi onmogelijk om te verwerken en volstrekt onaanvaardbaar.

Is dat dan het besluit dat men moet trekken: wanneer je slachtoffer bent van pech, dan krijg je een hele dag media-aandacht. Maar ben je het slachtoffer van verzuim of haat, dan volstaan luttele seconden. Nochtans kan men met het tonen van conflicten en ellende bekeken uit het standpunt van onschuldige slachtoffers een dimensie toevoegen.

De media hebben een verantwoordelijke rol te vervullen. En ze zijn niet goed bezig.

 

“Ik heb een relatie”

Kan men relaties bezitten? Kan men zeggen (zoals dit op Facebook bon ton is): ik heb een relatie met X?

Het probleem ligt hem in de twee woordjes “ik heb“. Een stuk(je) van jezelf heeft een relatie met (een stukje) van iemand anders. Of, laat ons bescheiden blijven, oefent zich in het hebben van relaties. Maar wie is die ik?

We zijn tegelijk in ons bestaan kind, gepassioneerde, hobbyist, dromer, liggen overhoop met onszelf, zijn overdreven verwachtingsvol jegens de ander,  zijn eventueel mama of papa, wellicht  collega -ondergeschikt jegens de ene, superieure van een ander, etc. Steeds spelen we een rolletje. Ons ik is dus gefragmenteerd.

Daarnaast stel je bij jezelf vast dat  een stuk van jezelf een relatie met jezelf heeft aangegaan (noem het eigenliefde of gezond narcisme). En een (klein?) stukje van jezelf is heel alleen, kan misnoegd zijn over wat de rest van jezelf uitspookt (dit kan in extreme vorm tot zelfhaat leiden) maar is ook in staat om te exploreren, je te verrassen, te dichten of te schilderen. Het is de vreemde in jezelf.

Dus als je zegt “ik heb een relatie”, definieer dan eerst welk stuk van jezelf een relatie heeft, en hoe de andere delen hier tegenover staan.

En dan dat “hebben“. Je hebt geen relatie zoals je een theepot bezit. Relaties zijn osmoses. Soms zit je in een achtbaan (met twee). Dan weer in een schuifaf of een slazwierder. Soms stroom je leeg in de ander; dan weer verword je samen tot een symbiose die je voordien niet voor mogelijk dacht. Maar bezitten…?

Nee… bezit is stagnatie. Alleen een dode ster bezit voor altijd haar relatie: kil en uitdovend. Wat schijnt dat kabbelt en fluctueert. Waardoor je na enkele jaren in wezen een totaal andere relatie hebt (met dezelfde persoon). Want beiden zijn ook anders geworden.

En dat geeft Facebook niet weer, noch in de tijdslijn, noch in statusupdates. Hoe zou het ook: Facebookowner Zuckerberg wil een mensensoort zonder privacy. Daarmee doodt hij impliciet elke relatie van het individu met zichzelf, en met de vreemde in zichzelf. Je komt dus niet veel te weten wanneer iemand zegt: ik heb een relatie met…. En wat dien je te verstaan onder een statusupdate m.b.t. relaties?

Loslaten die boel. Veel te complex (en daarom té schoon) om in één zinnetje samen te vatten.

Ofwel uitdiepen. En dan krijg je zoiets als: “De vader in X heeft een lat-relatie met zijn oudste dochter. De geliefde in X heeft een innigere relatie met de moeder van zijn dochter. De homunculus in X lig overhoop met de vader in X.”

En Face-book wordt dan op zijn minst Faces-trilogy.

 

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

 

VRT en de overbodigheid van VTM

De VRT moet bezuinigen omdat ze de markt vervalsen. Aan het woord zijn politici die de “aandeelhouders” zijn van VRT en die “hun” omroep willen verzwakken, om de concurrenten (de privé-omroepen en hun achterliggende aandeelhouders) meer kansen te geven om (meer) winsten te maken. Alsof Pepsi zich zou verzwakken met de bedoeling van Coca sterker te maken.

De VRT-politici gebruiken echter een ander argument, n.l. dat sterke concurrentie (dus een sterke VTM) leidt tot een goeie VRT. Misschien klopte die logica na decennia BRT-monopolie, maar inmiddels is duidelijk dat VRT méér kwaliteit biedt dan bv. VTM. Wat mij echter irriteert is de achterliggende gedachte dat VTM als voorbeeld moet dienen, als stok, als waardemeter voor VRT. Dit is dus de zoveelste ideologisch fanatieke (en historisch achterhaalde) uiting van het marktdenken. Denkt men nu echt dat de makers van kwaliteitsprogramma’s zich richten naar de producten van commerciële zenders? Hou zou bv. het VRT-nieuws positief beïnvloed kunnen worden door de VTM-nieuwsdienst? Het tegendeel is waar. Hoe meer een openbare omroep zich vandaag richt op commerciële zenders, hoe zwakker de programma’s en de duiding.

Deze achterhaalde logica impliceert dat iedereen in overheidsdienst (een overheidsambtenaar, een leerkracht, een politieinspecteur) best geconfronteerd wordt met concurrentie om optimaal te renderen. Ik vind dit een schandelijke, ronduit vernederende logica. Ik ken tientallen leerkrachten en ambtenaren die even performant zijn als mensen in privébedrijven, en dit zonder dat ze concurrentie hebben, noch uitzicht op loonsverhoging of bonussen. Ze halen hun motivatie uit zichzelf en uit de meerwaarde van hun job. Zo ook kan een overheidszender performant en vernieuwend zijn zonder concurrentie te hebben.

M.a.w. er is geen inhoudelijk argument om in Vlaanderen een commerciële zender te steunen (tenzij werkgelegenheid, maar dat is een argument dat ook gebruikt werd om zieltogende industrieën in leven te houden i.p.v. reconversie en herscholing aan te moedigen). Als de reclame-inkomsten onvoldoende zijn dan moeten VTM en anderen de tering naar de nering zetten. Dat is de logica van het door hen gepromote economische systeem. Een pleidooi om de VRT te verzwakken om zo meer geld te hebben voor privé-zenders is feitelijk een oproep tot verkapte subsidies.

En laat ons de marktlogica nu eens even doortrekken: wanneer adverteerders (in de vorm van sponsoring bv.) verkiezen geld te geven aan VRT-programma’s omdat ze zo beter hun doelgroep bereiken, waarom zouden de VRT-politici-aandeelhouders dan hier tegen ingaan? Zo ontnemen ze andere sectoren de kans optimaal te communiceren.

Uiteindelijk stelt zich dus de vraag of VTM als commercieel product überhaupt nog nodig is. Hun rol als benchmarker is uitgespeeld; ze zijn een afkalvende cash-cow en er dienen zich (b.v. via internet) andere opportuniteiten (en dus werkgelegenheid!) aan voor productiehuizen.
En dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over de vermenging tussen politieke families en bv. de aandeelhouders van VMM.

 

Spiegeltje, spiegeltje, wie kijkt er daar over mijn schouder mee

Extreme moslims verhinderden in Antwerpen een lezing van Benno Barnard. De media besteedden er uitgebreid aandacht aan. Een reflexie over fanatieke gelovigen.

Moslimfascisme counter je vooreerst van binnenin de moslimgemeenschap. Deze moslimexperten (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G42OC8TN) hebben dat begrepen. Daarnaast counter je met juridische en politionele middelen diegenen die de vrijheden van onze maatschappij misbruiken terwijl je meer dialogen opstart met de moslimgemeenschap, moslima aan het woord laat die zich ontvoogd hebben en het is in die context dat men verboden op hoofddoeken moet zien: als een middel om moslimextremisme in te dijken.

De meeste moslims in West-Europa zitten tussen twee culturen in. Enerzijds de oude waarden en tradities (die in hun land van herkomst geëvolueerd zijn, maar hier veel minder) die hen een sociaal lichaam geven waarin ze zich veilig voelen en vooral geen vragen dienen te stellen over het hoe en waarom van hun zijn (waardoor ook pedagogie een quasi onbestaand begrip is binnen hun leefgemeenschap) en anderzijds de waarden van het Verlichtingsdenken waarmee zij het even moeilijk hebben als de katholieken in de jaren 50-70 van vorige eeuw. Het is wandelen op een smalle koord om aan deze bevolkingsgroep duidelijk te maken dat zij hun geloof kunnen belijden, maar dat ze dat niet op een door extremisten gestoelde leest mogen doen. Wat dus ontbreekt zijn vrijdenkers en gematigde gelovigen die uitgroeien tot een grotere autoriteit voor de moslimgezinnen dan de extremisten die heel sluw alles op een hoopje gooien en al heel snel het wij-tegen-hen gevoel bespelen. Dat gevoel wordt ook aangewakkerd bij Vlamingen door extremisten als het Vlaams Belang maar ook (deels ongewild) door de gedrevenheid (op het randje van fanatisme) van Benno Barnard.

De strijd tegen moslimfascisme is belangrijk en men moet nu maar eens op de gaspedaal duwen, maar tegelijk moet er méér aandacht gaan naar dialoog, discussie, omarming, inkapseling van traditionele moslimgezinnen door onze gedachten en structuren. En media. Want uit de moslimgemeenschap (op zich een verwerpelijke term omdat men mensen vast pint op 1 eigenschap; ik ben atheïst maar ik ben nog 100 andere dingen en ik duld niet dat iemand mij vast pint) komen veel te weinig boodschappen die positief zijn en die als dusdanig ook in de media belicht worden. Het succes van een (onwetenschappelijk, Jambersiaans) programma als “In Godsnaam” moet eerst gezocht worden in het voyeurisme van de doorsnee Vlaming (bij uitbreiding West-Europeaan) en net dat kan aangewend worden om op eenzelfde wijze moslimgezinnen die achter de hoek wonen op de buis en in de kranten te brengen; op soapniveau, waarna ook die gezinnen zelf deze programma’s bekijken en een spiegel voorgehouden krijgen.

Want daar ligt uiteindelijk de oplossing: spiegel je aan hoe de anderen je zien, en je relativeert en bevraagt je zelf, zonder jezelf verlaten te voelen (eenzaamheid doorworstelen is niet iedereen gegeven!). Alleen schieten de media te kort in hun spiegelfunctie van het alledaagse m.b.t. andere gemeenschappen. Terwijl ook de moslimgemeenschap via hun intermediairs en via het onderwijs verplicht moet worden om onze media (en cultuuruitingen in bredere zin) tot de hunne te maken.

Als uitsmijter: een Engelse website van moslims die zich onder andere bezighoudt met het heropvoeden van Britse moslims. http://www.quilliamfoundation.org/ “The world’s first counter-extremism think tank. Located in London, our founders are former leading ideologues of UK-based extremist Islamist organizations. Quilliam stands for religious freedom, human rights, democracy and developing a Muslim identity at home in, and with the West.” Voor wanneer een Vlaamse afdeling?

 

Wacko & imago

Ik hou niet van topsport maar ik wil wel even wijzen op een paradox. Als men Tom Boonen niet naar de Ronde laat gaan omdat hij het imago schaadt van de topsport (en die van de Tour in het bijzonder) wat dan te denken over Michael Jackson die aanbeden wordt door miljoenen, een begrafenis zal krijgen die grootser is dan die van Lady Di en alle Engelse koningen samen, maar die wel een toonbeeld is van hoe het niet moet…

Wacko Jacko was verslaafd aan pijnstillers, spilzuchtig, had het brein van een zestienjarige, schreef teksten zonder inhoud, maakte na 1983 niks meer dat de moeite was, wist met zijn seksualiteit geen blijf, begreep niet hoe men met mediaheisa kon omgaan, traumatiseerde zijn kinderen en wedijverde met de obsolete drang van Franse en Britse hovelingen er zo bleek mogelijk uit te zien.

Vandaag kan men enkel eren wat de man in de periode tussen 1979 en 1983 gepresteerd heeft. Vijf nummers die de tand des tijd zullen overleven. Intussen schaadt zijn imago en levenswandel de popwereld en het beeld dat men van een rockmuzikant kan hebben; schaadt hij alle normen op het vlak van opvoeden (wie noemt zijn zoon nu Prince Michael I) en heeft hij tienduizenden fans te kakken gezet.

De man zou best in alle stilte om twee uur ‘s nachts op een obscuur kerkhof begraven moeten worden terwijl men voor de zombies een clip van hem op groot scherm afspeelt. Dat was zijn wereld. Helaas is hij erin geslaagd zich als levende reeds tot bleke dode te laten uitroepen.

Als Boonen omwille imagoproblemen niet naar de tour mag, mogen bezielde artiesten (hoe groot of klein hun talent ook weze) dan niet eisen dat men Michael Jackson voorgoed uit de media haalt en enkel terugbrengt tot wat ie was: een natuurtalent dat op het juiste moment de juiste pasjes zetten op een serie versnelde discotonen. Wie de muziek van Prince beluistert, weet dat deze dreumes meer betekent heeft voor de rockmuziek dan Wacko.

Jacksons aanbidding wacht hopelijk hetzelfde lot als de beloning die de Amerikanen op het hoofd gezet hebben van Al Qaeda-leider Abu Ayyub al-Masri: in 2006 bedroeg die 5 miljoen dollar; in 2007 1 miljoen dollar; en in 2008 nog slechts 100 000 dollar en wie weet zullen ze hem morgen quasi onbelangrijk vinden.

 

Tommeke Tommeke Tommeke toch

Een topsporter legt maanden na mekaar de pees erop en leeft als een geheelonthouder. Dat leidt tot sportieve successen. Waarna hij zich laat gaan, als de pijl die door de maanden opgespannen pees, de volle vrijheid krijgt en de nacht inzoeft. Hij vergeet even wat imago betekent en de impact van zijn doen op zijn extra-sportieve verplichtingen. Hij zuipt en snuift.

Topsporters zijn een onderdeel van een marketingmachine. Als toprenners niet met de pedalen bezig zijn, draven ze op als ordinaire BV’s. Sponsors weten dat BV’s gebruiken als marketingtool niet ongevaarlijk is. Ze kunnen immers de pedalen verliezen. Er dat kan indirect leiden tot een terugval in de verkoop. Maar wordt Quick Step laminaat plots minder gegeerd? De wijze waarop ze met het voorval Boonen omgaan kan hen een zacht, menswaardig imago opleveren. En dan is het dagelijks vermelden van hun brand alleen maar extra publicity geweest.

Momentje, zijn de supporters dan niet boos? Nee, eerder ontgoocheld maar begripvol. Enkele keren coke snuiven is toch ongevaarlijk. En ze vergeven meteen zijn gezuip. Want Boonen zonder fietstalent zou misschien wel een notoir comazuiper kunnen zijn. En wat dan nog? Want de doorsnee supporter/huisvader speelt zelf de joviale pintenverdeler op communiefeesten. Of in de stamkroeg. Ne vent moet ge zijn, en dat bewijst ge door een zware kop te krijgen van ‘t drinken. Boonen is het prototype van de mannen-onder-mekaar cultuur. En dat ge dan na een avondje zuipen een friet steekt, een patéke eet of een lijntje snuift, it’s all fucking out of control. En zo willen ze zijn. Zo lallen ze hun weekend door, de Vlaamse Quick-Step- supporters.

Dat is buiten de waard gerekend van de sportjournalist, de boekskes en de beeldbuispenetratie. Die kauwen en herkauwen en voegen desnoods een lijntje toe. Met hun vragen maken ze een statement. Door hun defaitistische verwijtende en tegelijk licht zalvende houding beïnvloeden ze de verhaallijnen. Ze maken van burgers ballonnen op de golven van de CIM-cijfers. Publicity rules the media. Gevaarlijk boeiend. Net als het snuiven van coke na een halve marathon te hebben gelopen.

Na de Planckaerts en de Pfaffs (beiden terend op hun vergane glorie) zitten we nu al te kijken naar de Boonens. Zoveel boeiender, het volgen van de privé- en businessentourage van een actieve kampioen. Maar wat wil men bereiken met deze vaudeville? Is men soms bang om ethisch fout te zitten? Wil men daarom occasioneel cokegebruik in privésfeer aanklagen? Weet dan: niet de coke maar de topsport is onethisch. Het afbeulen van catwalkgirls, het fotoshoppen van BV’s, het binnengluren bij ex-voetballers en wielrenners, die toegeven gepakt te hebben: daar is men een lijn te ver gegaan. De Leeuw pakte ook. En deed zijn bestellingen in codetaal. Waw: Dallas nearby. Maar de impact was veel kleiner. Men dekte het voorval toe, want deden niet alle renners het… Men wil doping vergeven maar van genot buiten competitie (zonder gevolg voor de sportieve prestaties) maakt men een zaak.

Boonen aan de schandpaal nagelen zou nodig zijn om een voorbeeld te stellen aan de jeugd. Deze vetbetaalde volksjongen met één talent en een publiek leven dient zich correcter te gedragen dan politici, zakenlui, filmsterren en andere tv-kastpersonaliteiten. Hij moet rechtzetten wat LDD, Vlaams Belang en zwartverdieners beschadigen: de ethisch correcte houding. Een genuanceerde pedagogische benadering doet hier niet ter zake. This is real soap. In prime time. En iedereen heeft er iets over te vertellen, wat van de fictieve soapseries niet eens gezegd kan worden.

Waarom willen Vlamingen zich zalven met sporters van eigen bodem die wereldtop zijn? Er zijn natuurlijk niet veel sporten die op dat niveau meedraaien. Veldrijden kan je bezwaarlijk als voorbeeld stellen: als sport ontsproot ze uit Vlaamse klei- en zandgrond en bleef quasi een interne aangelegenheid. Het voetbal (die andere toogsport bij uitstek) is afhankelijk van externe financiers. Als die er zijn, dan kunnen redelijk kwaliteitsvolle buitenlandse spelers aangekocht worden en valt er soms nog iets te beleven dat men spektakel kan nomen. Maar “van ons” is die sport al lang niet meer.

De zaak Boonen legt het failliet bloot van het volknationalisme, de tribuuncultuur, het wij-gevoel… en het normenbesef. De Michael Phelps van Vlaanderen is niet het toonbeeld dat men als summum wil doorgeven aan de jeugd. Ik ben Boonen dankbaar want hij doorprikt de leugen van de superheldcultuur, een gevaarlijke drug waaraan heel wat jongeren ten onder gaan. Het is onaanvaardbaar hoe men ziekelijke lichamelijke afbeuling als summum van karaktervol in het leven staan vereerd. Flagellisme wordt aanbeden. Tot de oppergod zich niet langer toont als onfeilbaar en juist laat aanvoelen dat bovenmenselijke prestaties niet des mensen zijn zonder dat men zich tegoed doet aan bacchanale activiteiten. Dan schrikt de Vlaamse publieke opinie van de drug die ze zelf gebaard heeft. Een rad voor de ogen draaien, oude stachanovistische waarden als voorbeeld in het vaandel dragen, dat mag. Maar realistisch zijn, de mythe doorprikken, dat mag niet.

AVV – VVK? De topsporter van eigen bodem is een moderne Christusfiguur: door te lijden wordt hij de beste en kan hij vereerd worden. Is dat de Vlaamse ziel? Een mens zou de Waalse volksaanbidding voor Michel Dardenne nog gaan appreciëren. Walen lachen ten minste nog met zichzelf…

 

“Belgische film” bestaat niet

Want er zijn Vlaamse films die gepromoot en bekeken worden in Vlaanderen (maar amper in Wallonië)  en er zijn Waalse films die in Walenland (en Brussel) bekeken en gepromoot worden maar in Vlaanderen amper in de zalen lopen. De culturele rijkdom van België (dat wat Gunther Grass nu net zo apprecieert aan het Belgisch confederalisme, n.l. de culturele swap, de mix, de verrijking van Franse en Vlaamse cultuuruitingen), is bv. in de filmprogrammatie quasi onbestaande. Niet voor de freaks, die vinden hun gading en gaan desnoods wel 60 km verder naar een bioscoop, maar het brede publiek krijgt maar de helft van het aanbod voorgeschoteld. Idem wat betreft tv-uitzendingen: RTBF ligt verderweg dan El Jazeera. Of theaterprodukties uit Wallonië halen de Vlaamse schouwburgen niet . Culturele verarming, veroorzaakt door een nieuwe kerktorenmentaliteit die het resultaat is van enerzijds de VTM- en RTL-cultuur, en anderzijds het opportunistische creatiefloze barbarendom van middelmatige politici en partijdictaten.

Zie ook Jan Goossens in De Morgen.

 

π, oftewel Politiek Incorrecte Ironie

Ik heb recentelijke een koe geïnterviewd. Dat viel aanvankelijk niet mee. Zo’n beest babbelt nogal moeilijk. Maar uiteindelijk vlotte het wel. Tot ik een kritische vraag stelde (waarom ook niet? Het gebeurt quasi niet meer dat journalisten in interviews kritische vragen stellen. Meeste interviews dienen om de interviewer én de geïnterviewde positief in beeld te laten komen, dus op te hemelen).

Ik vroeg de koe hoe het kwam dat ze altijd als een stofzuiger met haar kop tegen de grond zit en gras knabbelt terwijl- eens ze zich zou oprichten- de wereld potdorie honderd keer mooier en boeiender is. Ik kreeg als antwoord dat ik wat respectvoller diende te zijn want Darwin zou iets over het hoofd hebben gezien, n.l. dat er mensen zijn die niet afstammen van de gezamenlijke voorouder van mens en aap. (Trouwens, de mens zou het product zijn van de kruising tussen twee mensapen. Dus een soort mislukte bastaard die toevallig de meeste aangepaste eigenschappen had op dat moment, te weten snel aanleren. Maar dit terzijde).

“Dus er zijn mensen die afstammen van andere dieren dan de aapachtige? Van welke dan?”, vroeg ik.“Van grazers.” “Wie dat dan?” De koe keek me aan. “Moslims.”

Moslims zijn de nazaten van de gemeenschappelijke voorouder tussen grazers en een mensensoort. Vandaar dat moslims zich vandaag nog elke dag vijfmaal op de grond werpen en bidden, terwijl ze de grond voor zich met hun mond aftasten. Dat kan kloppen, want de eerste moskeeën werden in openlucht, op een grasveld, opgericht. En wat bleek? Na enkele weken was al het gras verdwenen; opgevreten. Dus is men begonnen met het leggen van tapijten. Soms zie je gaten in die tapijten. Het werk van fanatieke moslims die hun graasinstinct niet onder controle kregen.

Meteen wordt ook verklaarbaar hoe een vruchtbare streek veranderde tot woestijngebied, de Sahara.

En dat doet denken aan het fenomeen van de zuidelijke winden die elke zomer kilo’s fijn zand uit de Sahara tot in onze contreien brengen. ‘s Ochtends merk je dan dat je wagen helemaal onder het Saharazand ligt. Toen ik voorbije zomer in een Marokkaanse wijk in Antwerpen was, bleek die ochtend zowat elke geparkeerde wagen een licht goud kleurtje te hebben. Onmiddellijk begonnen tientallen Magrebijnen de wagens af te stoffen. Ook mijn wagen. Nu kan ik hulpvaardigheid zeker appreciëren maar ik vroeg me natuurlijk wel af- ecologisch als ik ben- wat mijn medemensen gingen doen met het verzamelde stof. Toch niet in de goot kappen met het risico dat de riolen verstoppen… Dus volgde ik een medeburger die met een emmer boordevol gevuld Saharazand naar de berm van de autostrade stapte. En tot mijn verbazing kapte hij het zand niet weg. Nee, hij plantte elk zandkorreltje in de grond; Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, antwoordde de man dat uit elk korreltje een Marokkaan of Turk zal groeien.

Meteen begreep ik de slogan waarmee Dewinter en Annemans in juni aan de verkiezingen zullen deelnemen. Voor wie niet op de hoogte is: het Vlaams Belang weigert nog langer racistische praat te verkopen. Zij stellen dat zij enkel nog slogans zullen gebruiken die wetenschappelijk onderbouwd zijn. Zij pakken dus de komende verkiezingen uit met de slogan: De Sahara rukt op. Volgens sommigen een onschuldige slogan, maar in het licht van voorgaande toch duidelijke een statement. De knabbelaars komen, was een alternatief, maar omdat knaagdieren niet zo in de markt liggen werd er dus een door Frank Deboosere goedgekeurde vaststelling naar voren geschoven. Die gasten weten verdomd Göbbeliaans goed wat communiceren is.

(voorgaande gekheid op een stokje -na het bekijken van wat stand-up comedy- kan niet opboksen tegen wat hier allemaal te lezen staat.

Wie wél ernstige zinnige dingen wil lezen verwijs ik naar Lucas Catherine over islamofobie en het Huis van de Arabische kunst).

 

Gooi God buiten

God bless America. Het hangt  stilletjesaan m’n strot uit. Stupid Americans, denk ik dan. Why the fuck you need this… Ze zijn nog ver van de Boliviaanse president Morales die God uit de grondwet weert.

Kan me overigens niet ontdoen van de indruk dat dhr. Obama, moest hij een blanke kerel zijn, zich eerder arrogant en autoritair zou opstellen. Sociale achtergrond en huidskleur kunnen iemand solidair en minder egocentrisch maken.  Maar diep in de man zit misschien een kille killer…

Gehoord op de radio: een Nederlandse activiste die in de States voor Obama campgane voerde en hem driemaal ontmoette, stelde vast dat hij prachtig kon speechen maar eens hij geen tekst had en men hem een vraag stelde (en hij dus spontaan moest antwoorden) begon hij elke zin met … euh… Alsof hij onzeker was. Verontrustend.

En nu we het toch over God hebben: leuke campagne (die controverse opriep) in Engeland: There’s probably no god!