Welkom op de bouwwerf Vlaanderen

Mensen hebben behoefte aan rust. Innerlijke rust geeft een gevoel van tevredenheid. En dan waant men zich gelukkig. De omgeving draagt daar toe bij. Als de omgeving in rust is, dan krijgt het innerlijke ook de kans zich gezapig te vleien en te onttrekken aan woelige gedachten of nerveuze lichamelijke spasmen.

Alles wat leeft in de natuur bouwt zich daarom een hol, een bedje van bladeren, een stekkie voor de nacht. Van konijn tot aardworm, van holebeer tot spin: als landschapsbewoners zijn ze wat blij telkens opnieuw in hun vertrouwde veilige plekkie te kunnen terugkeren. Zonder dat bulldozers of spaden of predators hun woonst omgeploegd hebben. Utilitarisme in functie van gevoelsvrede.

Sommige vogels gaan een stap verder dan het minst noodzakelijke en versieren hun nesten. Iets wat menselijke holbewoners moet zijn opgevallen want zij begonnen de rotsmuren van hun holen te beschilderen met jachttaferelen, handen en symbolen. Later werden matjes geweven en deden boomstammetjes dienst als krukjes en tafeltjes. In het Vlaanderen van vandaag zijn Ikea, Leen Bakker of Alesi onze handlangers in het decoreren van ons hol. Sommige van onze medemensen gedragen zich als een Hyacinth Bucket (spreek uit Bouquet) en behandelen hun woonst als ware het een museum. Elk voorwerp heeft een vaste plek; het interieur werd aan de tijd onttrokken. Men durft er als bezoeker amper iets vastnemen, laat staan het op een andere plek neer te zetten. Uit angst de bewoners uit hun gewone doen te brengen.

Maar die behoefte om te leven in een decor waar alles voor eeuwig vastgelijmd lijkt, is dus blijkbaar bij velen ingebakken in hun natuur en een sine que non om tot innerlijke rust te komen, iets wat -geloof me vrij- onontbeerlijk is wil 2/3 van de bevolking niet geregeld uitbarsten in agressie. Dankzij het klokje op de schoorsteenmantel, de ’s ochtends op de centimeter nagemeten opengeschoven gordijnen of de sanseveria die met wiskundige perfectie in het midden van de tafel troont, zouden heel wat van onze medeburgers constant uit hun gewone doen zijn en de statistieken van geweldplegingen doen pieken. Korte lontjes worden door kleinburgerlijkheid ontstekingsvrij gehouden.

Binnenskamers geldt deze ietwat paradoxale vaststelling. Anders is het gesteld in de buitenwereld.

Trek de deur open en de kranen rijzen boven de gevels, drilboors daveren en betonmolens centrifugeren. Altijd wordt er in elk dorp of stadje in Vlaanderen wel ergens gebroken, geasfalteerd, valt er stof te ruiken of dient men te slalommen door bruin slijk tussen opengebroken dalstenen. Nooit is de buitenwereld af. Nimmer kan men er rust vinden. Altijd wordt er getransformeerd. En dat geeft het gevoel dat men zich moet aanpassen aan een veranderende omgeving. Dat maakt menig mens onzeker, nerveus en dus snel humeurig en intolerant.

De populisten in de politiek teren op dergelijke emoties. Zij pretenderen alle kwaad en ongenoegen uit de buitenwereld te kunnen weren, te beginnen met propere straten, stille pleinen en harmonische steden. Het is leuk te willen geloven in een droom.

In dat perspectief is een beurscrash als een geschenk dat nederdaalt uit de hemel. Hoe minder geld er verhandeld wordt, hoe minder transacties er gebeuren, hoe meer de economie stremt. En dus hoe minder bouwwerven, hoe meer een omgeving als “af” en voltooid wordt ervaren. En dat geeft innerlijke rust, ook als men buiten op straat is.

Zet de economie dus on hold. Stop met verbouwen. Stop met breken. De Hyacinths van deze wereld kunnen al die veranderingen niet aan. Ze snakken naar het stilstaande beeld uit hun jeugd; het dorp of de wijk waar alles elke dag hetzelfde oogde; waar rust heerste en de orde van het eigen hol ook op straat werd doorgetrokken. Alleen bij de tandarts willen ze drilboren horen trillen. Alleen door Saharawinden mag er nog stof op hun wagen neerdwarrelen. Alleen stappen in een drassige weide mag nog vuil schoeisel opleveren.

Geef hen dat. En het populisme zal een voedingsbodem minder hebben. Plan verbouwingen tot in de details, in een perspectief van tien jaar, en begin tegelijk aan alle verbouwingen zodat ze ook weer tegelijk stoppen en er snel jaren na mekaar volledige harmonieuze omgevingsrust heerst.

La Gauche en France en de financiële crisis

Segolène Royal heeft een zeven punten plan. Misschien een tip voor de doodbloedende SPA, de zgn. Vlaams Progressieven en de PS van Di Rupo die enkel met woorden een alternatief voorstelt zonder concreet te zijn.

Considérant qu’il n’était pas possible “d’accorder un quitus au gouvernement”, mais décidée à “l’aider à réussir”, Mme Royal énonce “sept conditions”. Dans l’éventualité où l’Etat serait conduit à prendre des participations dans le capital des banques, elle demande que ces “nationalisations partielles” soient pérennisées et non pas transitoires. Elle réclame la constitution d’une “grande banque publique d’investissement” accessible aux PME, ainsi que la mise “sous contrôle des fonds d’investissements“, l’abandon du projet de privatisation de La Poste et l’adoption de dispositifs effectifs contre les paradis fiscaux.

Mme Royal insiste aussi pour que soient appliquées “des sanctions” contre les dirigeants des établissements financiers qui “ont contourné les règles” et “se sont indûment enrichis”.

Enfin, ayant répété à des très nombreuses reprises le mot “socialiste”, sans pour autant évoquer le congrès du PS, Mme Royal entend “adresser aux Français une parole structurée, forte, pédagogique”. A quatre semaines du rendez-vous de Reims, il s’agit aussi de répondre tout à la fois au trouble et au besoin de radicalité qu’elle perçoit parmi les militants socialistes.

Wat te doen?

De wereldwijde financiële crisis is het gevolg van de dolgedraaide traders, gladde jongens met een hoog IQ, gemiddeld 26 jaar jong en een wiskundeknobbel. Zij zijn de krijgers die met een darwinistische  logica bovenop hun reeds loyale loon azen op de bonussen die ontspruiten uit hoge winstpercentages.

Het is nochtans dwaas -zo weten vele natuurvolkeren – om oorlog over te laten aan doldrieste krijgers. En toch krijgen zij carte blanche. Want ze verrijken ook de aandeelhouder. En wie op quick wins uit is, voelt zich door de gladde jongens bediend.

Maar traders zijn ook de vijanden van die aandeelhouders die aandelen zien als een investering op lange termijn. Die zijn er aan voor hun geduld.

Het concept van het aandeelhouderschap is evenmin koosjer. Aandeelhouders zijn de oorzaak van de ratrace zoals we die nu kennen. Wie slapend rijk wil worden verplicht zijn PDG’s of CEO’s te rationaliseren, te delokaliseren wanneer elders meer profijt gehaald kan worden, te snijden in het personeelsbestand en de werkdruk op te voeren. Dit heeft met vooruitgang niets te maken. Dit heeft met culturele verrijking niets van doen. Dit is enkel egocentrisch handelen van en voor een kleine groep.

Economie moet ten dienste staan van de hele bevolking. Dat is dus niet het geval. Nochtans is elke consument een aandeelhouder. Want als de producten van een bedrijf niet meer gekocht worden, kelderen de koersen en kan het bedrijf de deuren sluiten.

De staatstsgaranties aan de banken bewijzen dat een samenleving (en dus ook de economie) behoefte heeft aan zekerheden.

En dat is het sleutelbegrip van mijn betoog. De kapitale fout van ons economische systeem is dat het een goksysteem is waarbij the lucky few het kunnen maken en de rest zich poogt te handhaven. Het sociale zekerheidssysteem na wereldoorlog II leidde tot het gevoel dat huisje-tuintje-pensioen een afgedwongen vaststaand feit was. De angst het slechter te zullen hebben was voorgoed verdwenen. Maar zie: vier decennia later is die zekerheid stukgeslagen. En wie is daar mee gebaat? Niet de kleine aandeelhouder. Dit is dus een nefaste ontwikkeling.

De rol van de staat in het economische proces moet opnieuw groeien. Door bepaalde sectoren van de economie in banen te leiden. Economische groei is een absurd concept dat vaak synoniem is voor meer winst of minstens meer consumptie. Maar consumptie als motor van de rijkdom is -als men het als enige leidraad in een marktdenken introduceert- de motor van een cynisme zonder weerga. En een langzaamaan onaanvaardbare belasting op het milieu.

Neem de groei in de media. Is er kwalitatieve groei? Eerder achteruitgang op intellectueel niveau.

Nemen we Fortis of Dexia als voorbeeld.  De overheid  mag in de reddingsoperaties van de banken  niet enkel een reddende functie hebben (wat alleen maar aanvaardbaar is wanneer de winsten uit het nabije verleden opgetrommeld worden en aan de overheid overgedragen). Banken moeten winst maken. Maar minder dan voorheen geëist werd. Ze kunnen goedkope leningen mogelijk maken voor vele behoeftigen. Met de verplichting deze mensen te dynamiseren middels mesokredieten. Overheidsinvesteringen dienen dus steeds burgers tot actie aan te zetten. Dat is de liberale geest. Modern overheidsmanagement stoelt op een aantal pijlers waarover nagedacht moet worden en in een regeerakkoord moet worden gegoten. Eén van die pijlers is de financiering. Een overheid moet in de sectoren waar grof geld wordt verdiend ook aanwezig zijn. Ze zullen deels de concurrentie vervalsen, maar dat wil enkel zeggen dat ze de pot waaruit anderen vrij mogen grabbelen, iets reduceren. Men moet dit aanvaarden. Als de basis van een solidair uitgebouwde maatschappij die op een aantal vlakken zeker wel een staat van rust nodig heeft. Zo niet krijgt men een duale samenleving en dus een conflictmodel.

Sommige sectoren blijven dus ter plekke trappelen. Zo dienen de energieprijzen aangepast te worden aan het inkomen. De winsten van de overheid als speler in de bankensector kunnen dit spekken. Of de overheid neemt een deel van de winsten van de energieproducenten en herverdeelt middels prijskortingen. Want laat het duidelijk zijn: men zal het ecologische probleem nooit kunnen oplossen als men sectoren als energie en voeding in handen laat van het rauwe marktmechanisme.

Politici slagen er echter niet in het economische systeem in goeie banen te leiden. Partijpolitieke belangen dienen is een achterhaald concept. Beslissingen nemen in functie van de volgende verkiezingen staat haaks op staatsmanschap. Het succes van populisten is een teken aan de wand. Waarom moeten politici überhaupt vechten en discussiëren? De rol van een oppositie is om perfectie te eisen. Maar als ze niet kunnen zeggen hoe, wordt hun discours leeg en arrogant. Zij dienen eerder alternatieven mee uit te werken waardoor hun rol veel positiever wordt.

Partijpolitici zijn zelden genieën. Het zijn professionals met beperkte visie die  uiteindelijk aan de eigen carrière prioritair stellen. Dat maakt hen ongeschikt een samenleving te leiden. Alleen wie niet van verkiezing naar verkiezing huppelt, kan het algemeen belang dienen. En voor continuïteit zorgen. Het zijn dan ook de academici en de ambtenaren die het beleid moeten bepalen. Politieke partijen kunnen, net als vakbonden, patroonsorganisaties, milieubewegingen enz. zetelen in een parlement, zonder beslissingsbevoegdheid. Zij zijn de alarmbel; de staten-generaal van de georganiseerde burgers.

Noem dat voor mijn part verlicht despotisme.

De kleine aandeelhouder

De “kleine” beleggers van Fortis zullen vergoed worden wanneer de overheid winsten maakt met de aandelen die ze hebben in de nieuwe Fortis-BNP Paribas-constructie.

Eerste bedenking: er bestaat niet zoiets als “kleine” beleggers. Iedere belegger zal een vergoeding uitgekeerd krijgen. VLD-voorzitter Somers wist het ons expliciet op de radio te melden, want hij heeft niet enkel -zoals alle andere regeringspartijen- een populistisch discours (de kleine man zal niet in de kou blijven staan), maar dient tegelijk zijn kapitaalkrachtige achterban gerust te stellen, en dus zei hij openlijk dat ofwel iedereen, ofwel niemand vergoed zal worden. Dat Leterme nadien dat laatste verzweeg, is enkel om communicatieve redenen.

Maar dit terzijde. Ik zou toch graag even een tweede bedenking op u los willen laten.

Wie op de beurs speculeert (of beter: anderen laat speculeren in zijn plaats), heeft dat geld niet van doen. In plaats van het op een spaarrekening te zetten, wenst men -inhalig als vele zijn- méér op te strijken en dus eist men van de traders dat ze speculeren, gokken en waanzinnige winsten maken. Zolang dit gebeurt, is er niets aan de hand en aanvaardt men de risico’s. Meer zelfs: de aandeelhouders moedigen, deze gang van zaken aan. Nu echter blijken de traders het boeltje te laten kelderen, en plots wil men niet langer aanvaarden dat er risico’s zijn. Ik vind dit onaanvaardbaar. Het is het gedrag van kinderen die tijdens een potje voetbal als het in hun voordeel is, handspel toestaan, maar als de tegenpartij scoort met de hand het doelpunt afkeuren.

Bovendien moet u deze toestand eens vergelijken met een KMO’er die geld leent, een winkel opent en probeert door vele uren arbeid winsten te maken. Wanneer dit initiatief mislukt door externe omstandigheden (nieuwe concurrenten in de buurt (bv. een grootwarenhuis dat opent), grondstofprijzen die plots duurder worden of klanten die afhaken omdat ze zelf te kampen hebben met inkomstenverlies) dan dient die persoon wel degelijk zijn lening volledig terug te betalen. Ook als hij failliet gaat. Zonder de arbeidsmoraal te willen ophemelen kan ik vaststellen dat ik meer respect heb voor wie onderneemt en de handen zelf uit de mouwen steekt, dan voor wie gladde egocentrische glamourboys van 26 (de traders) in zijn plaats laat speculeren en dan eist om vergoed te worden wanneer de zeepbel doorprikt wordt.

Ten slotte wil ik ook het nep-argument doorprikken als zou de brave huisvader aangemoedigd worden om te beleggen. En daarom vergoed moet worden.
Als ik de reclame bekijk voor wagens en als ik in mijn wagen plaats neem, dan word ik aangemoedigd om het gaspedaal in te drukken.  Wanneer ik dan tegen 70km door een dorpskom raas, moet ik niet proberen de boete te ontlopen met het argument: ik werd aangemoedigd door externe factoren. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor mijn eigen gedrag. Dus wie speculeert op de beurs, moet de gevolgen dragen.

De essentie is natuurlijk dat een economie op basis van aandeelhouderschap ridicuul is. Maar dat vergt een diepere analyse en vooral een alternatief model.

Behoort de Kama Sutra door Open Venster bekeken tot de Zeven Hoofdzonden?

Of ben ik nu een Dwarskijker?

U begrijpt me niet? Lees dan even De privatisering van taal en traditie (publicatie van MO) en besef dat alles langzaamaan gepatenteerd wordt. Dus als ik morgen een blog publiceer met als titel “Ooit” en deze patenteer, dan kan niemand nog het woord “ooit” in een titel gebruiken. Nooit meer ooit.

Beste moneymakers: taal en termen behoren tot het collectieve, dus zijn ze van iedereen. Als bedrijven (of magazines) baselines verzinnen en aan branding doen (wat zoveel wil zeggen dat ze hun baseline in onze hersens branden), dan hebben ze achteraf niet het recht om te verbieden dat derden die baseline gebruiken voor andere doeleinden. Zeker wanneer ze zelf de baseline, titel of slogan zijn gaan halen uit andere werken waar toevallig geen auteursrechten op bestaan. Zoals de werken van Proust of de Amerikaanse grondwet.

Virussen krijgen gezicht

De Roemeense kunstenaar Alex Dragulescu heeft de internetvirussen een gezicht gegeven. De beelden zijn te bekijken op de campagnesite van het computerbeveiligingsbedrijf MessageLabs.

V2 Day op 25 april 2008

V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

Meer op Beppe Grillo’s blog. Hier alvast een voorsmaakje.

Seven TV channels and three newspapers

click the image

In Italy, it’s disinformation that gives commands, decides and provides order. Seven TV channels and three newspapers have been substituted for democracy. Everything you don’t know is true. What you know is what the System wants. There’s no need for the Police or for special laws to live in a regime. It’s enough to control the information. The media are the first objective in any coup d’état.
Italy no longer knows anything. It no longer manages to judge. It is schizophrenic. Reality and the information it receives are two different things, in opposition. It’s a boxer in a confused state, who can no longer stay on his feet, with his assistant at the corner of the ring shouting to him that everything’s OK. Not to be or to know? This is the dilemma.

We are not in control of our lives because we don’t know. Seven TV channels and three newspapers. RAI1, RAI2, RAI3, Canale 5, Italia1, Rete4, La7, il Corriere della Sera, la Repubblica, la Stampa. Our government, our Parliament, our eyes are them. The magnificent 10. The names of the directors are important, but up to a certain point. Riotta, Mazza, Giordano, Liguori, Fede, Piroso. To whom do they respond, these gentlemen? Whose interests do they represent?
Prodi has put there the penguin Riotta and Fini, “one morning, a terrible morning”, he gifted the desk of the Tg2 to Mazza. The journalists of the public TV News are press officers, hacks (at times Vaseline-users), Regime employees.
Canale 5, Italia1 and Rete4 are propaganda tools of Testa d’Asfalto. They have a double function: to make him make billions of Euro with the advertising that comes through Publitalia and maintain the Italians in an assisted coma. The psycho nano is a State concessionaire. The TV frequencies on which he broadcasts, are ours. The current account, the news and the conflict of interests, however, are only his. La7 belongs to Telecom Italia, a megaphone of the industrial interests of its shareholders. Benetton for example. Telefonica another example.
Paolo Mieli is the expression of the good salon of il Corriere della Sera. An assorted group of companies that ranges from Pirelli to Mediobanca, from Intesa San Paolo to the Tod. The bosses of the Corriere are called Confindustria and ABI. Geronzi, Passera, Tronchetti, Della Valle. La Repubblica is part of Engineer Carlo De Benedetti’s (industrialist, financier) Espresso group. La Stampa is part of the Fiat group. It’s a daily newspaper, inspired by Luca Cordero di Montezemolo.
Summary: parties, Berlusconi, Confindustria and ABI possess information. If they want to, they can make us believe anything. And they make us believe anything. V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

NetNeutrality

Het is niet omdat een bedrijf een kabeltje legt waarlangs wij communiceren en ons toegang verschaft tot het internet, dat wij moeten toestaan dat dit bedrijf bepaalt of en voor welke prijs wij het internet kunnen gebruiken.

Moet er nog respect zijn?

De superioriteit van ons economisch systeem in een notedop, op 1 dag in de headlines:

Ford to Cut Up to 30,000 Jobs and 14 Plants in Next 6 Years

Nettowinst Ford omhoog met een vijfde

Het kind als prooi

Voor François Brune (publicist, o.a. in Le Monde Diplomatique) is het kind ten prooi aan de reclame en de consumptie-industrie. En het staat bloot aan een heleboel risico’s.



François Brune:

“Le risque est d’abord celui de la mauvaise santé. Ce n’est d’ailleurs pas un «risque», c’est devenu un «sinistre», celui de l’obésité croissante de nombre d’enfants scotchés à l’écran ou piégés par les autres artifices du marketing. Les chiffres sont là, et seuls des publicitaires de mauvaise foi peuvent nier sur ce point le rôle nocif de la publicité. Mais bien sûr, la somme des messages matraquant ces jeunes «cibles» produit ses effets néfastes à un tout autre niveau, celui du dressage d’un futur consommateur zombie. C’est en effet un modèle uniforme d’individus illusoirement libres que façonnent chez les petits et grands enfants ces publicités qui rythment l’espace médiatique : focalisation de toute l’existence sur le mythe du produit salvateur, qui procure infiniment jouissance et puissance ; schéma d’absorption des choses de la vie et du monde, qu’il faut «croquer à pleines dents», à commencer par les fleurons de l’industrie audiovisuelle (films, feuilletons, émissions «grand public», albums, stars à la mode, etc.) ; stimulation d’une violence des pulsions, nommées «envies», et bientôt érigées en «droits de consommer» que de jeunes tyrans imposeront à leurs proches ; impératif d’une permanente exhibition de soi, «l’identité» ne consistant plus qu’en des signes extérieurs -publicitaires, sportifs ou religieux, par lesquels chacun croit distinguer son «moi je» des autres. Modèle enfin d’un devenir sans cesse en mutation, impossible à maîtriser au sein d’un «monde qui bouge», qui oblige à « changer pour changer » au gré des modes et des événements médiatiques, et engendre une soumission chronique au groupe (jeune ou moins jeune), supposé lui-même toujours en mouvement… Tel est le tableau du «malheur conforme» qui attend nos «jeunes». Nous sommes vraiment aux antipodes de la formation d’un citoyen critique, capable par lui-même de se donner un sens, et de vivre un bonheur solidaire.”

Lees het volledige interview op de site van Communication Sans Frontières.