Een violist op een zinkend cruiseschip. Hij zette een aantal kinderen in reddingssloepen en besefte toen dat zijn viool nog in zijn cabine lag. Hij ging ze halen. Het werd hem noodlottig.
Wat was zijn laatst waargenomen geluid…. Het klotsen van golven? Of tokkelde hij nog op zijn viool? Hield hij ze zo lang mogelijk boven water? Of zag hij ze helaas voor zich uit drijven… Hoorde hij dan maar als laatste in zijn hoofd flarden van een concerto dat hij nog zou spelen?
Aangrijpend.
Wat zal het laatste muzikale geluid (of tot muziek omgebogen geluid) zijn dat ik – jij – wij zullen horen alvorens in de grote stilte te verzinken?
“Ik ben tot het besef gekomen dat het enige geluk in deze wereld bestaat uit het observeren, bespioneren, gadeslaan, nauwkeurig onderzoeken van jezelf en anderen, uit niets anders te zijn dan een groot, wat glasachtig, wat bloeddoorlopen, strak starend oog (…) ik ben gelukkig dat ik naar mijzelf kan kijken, want ieder mens is boeiend – ja, werkelijk boeiend!” (Nabokov, Het oog)
Troostende en tegelijk vitale gedachten die het leven kracht, diepte en intensiteit geven en een mens doet zeggen: blij dat ik even in de kosmos bestond.
En o ja, een bron van spiritualiteit. En dan doel ik niet op geesten, goden, new age en andere oppervlakkige sausjes.
We have 2 brains. One in our belly. It consists of sheaths of neurons embedded in the walls of the long tube of our gut, or alimentary canal, which measures about nine meters end to end from the esophagus to the anus. This second brain contains some 100 million neurons, more than in either the spinal cord or the peripheral nervous system. Although its influence is far-reaching, the second brain is not the seat of any conscious thoughts or decision-making. But a big part of our emotions are probably influenced by the nerves in our gut, like butterflies in the stomach. Read more in Scientific American
Het Jaar van de Pygmee. Meer moet 2012 niet worden.
Maar dat is véél, wellicht te veel gevraagd. Want Pygmeeën zijn lui. En daarom zijn ze gelukkiger dan de noeste vooruitgangsverslaafde die zijn naaste afmeet én beoordeelt aan de stress, de geaccumuleerde rijkdom en de steeds inhaligere behoeften van marktreligieuzen naar quick winns en koopgenot.
Laat 2012 het jaar zijn waarin alle honden opgegeten worden en vervangen in het straatbeeld door chimpansees en bonobo’s. Buiten komen wordt als wandelen in een zoo. Apen huppelen over de daken, slingeren rond lantaarnpalen, rollen over de zebrapaden en maken een driedubbele saltoschroef met perfecte afzwaai, terwijl je het warenhuis binnenstapt. Bedenk wat dit met ons zal doen.
Juist, 2012 wordt het jaar van de lach, en de glimlach. Minstens zesmaal per dag. Dagelijks. En weet dat de lach een uitnodiging is tot spelen en vrij samenzijn. En de glimlach een eerder matige appreciatie die zoveel wil zeggen als: it’s oké.
Ook ratten kunnen lachen. Laat dat een mantra zijn te prevelen bij het ontwaken. En daarmee tonen zovele zoogdieren hoe eenvoudig het is gelukkig te zijn. Net als Pygmeeën. Zij ademen Wittgensteins uitspraak: “Nicht wie die Welt ist, ist das Mystische, sondern dass sie ist.”
Want zeg nu zelf: veel meer dan een drukfout is de mens niet. Een denkende drukfout die per generatie gecorrigeerd wordt, waarbij weer nieuwe drukfouten worden gemaakt.
Bezie 2012 vanuit het spel en belach jezelf. Sub specie ludi.
Een violist op een zinkend cruiseschip. Hij zette een aantal kinderen in reddingssloepen en besefte toen dat zijn viool nog in zijn cabine lag. Hij ging ze halen. Het werd hem noodlottig.
